cream

Op een feestje raakte ik met iemand aan de praat die zei dat Cream haar favoriete band was.

‘Dat hoor je nou nooit,’ zei ik, ‘iemand die fan is van Cream. Wat vind je hun beste plaat? Ik Disraeli Gears, maar Fresh Cream is ook top. Je hoort wel echt wat een halvezolenmuziek Eric Clapton later is gaan maken – man, man, man. Hoewel ik 461 Ocean Boulevard wel een juweeltje vind. Dat album schreef hij terwijl hij op dat adres woonde in Golden Beach, Florida, en aan het afkicken was van een heroïneverslaving. Later zijn de Bee Gees er gaan wonen en die werkten er óók aan een album, Main Course. Dat is dan weer niet bepaald een juweeltje, althans, ik heb niks met de Bee Gees, jij wel? Op 461 Ocean Boulevard staat trouwens ook dat nummer Let It Grow. Waarover Clapton zei dat hij zich pas jaren later realiseerde dat het zo’n beetje een kopie was van Stairway to Heaven van Led Zeppelin. Niet heel geloofwaardig, zou je denken, maar ik heb ook wel eens een liedje geschreven waar ik heel tevreden over was, tot iemand me er jaren later op wees dat de zangmelodie zo’n beetje dezelfde was als Margherita van Marco Borsato. En toen kon ik het meteen niet niét meer horen, dus dat liedje ging de prullenbak in. Maar goed, dat terzijde, Cream dus, jij houdt van Cream?’

‘Nee, niet Cream,’ antwoordde de vrouw, ‘Queen.’