Mijn hoofd vol met dingen.

Diep geslapen.

Kvaratskhelia na oplopen blessure: ‘Waarom ik?’

Stop met performatief lezen.

Hardlopen. Niet vallen.

Droomde dat ik weer dronk.

De hoorn erop gooien, zo heel dramatisch.

Liedjes zingen op mijn werkkamer in Amsterdam, daarbij mezelf begeleiden op gitaar.

Op de achterflap van mijn nieuwe boek staat: ‘Momenteel werkt hij aan een album met Nederlandstalige liedjes.’

Over een halfuur van huis om een lezing te geven.

Twee uit de kluiten gewassen mannen waren met elkaar in gesprek, midden op een pad.

Jeugdherinnering, ik was 7.

Het is moeilijk om niet te horen wat ik niet wil horen.

Eerste punt op mijn to-dolijst: ‘Mail die ene vrouw.’

‘Uren lang keek ik in de straat neer op het rusteloos dooreen dwalen der mensen…’

Klusser bellen. Altijd lastig.

Spelling betekent: hoe je een woord schrijft.

Steeds als ik mensen vertel waar ik heel gevoelig voor ben, zeggen ze: ‘Daar ben ik óók heel gevoelig voor.’

Naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek Iets wat beklijft staat er dit weekend een acht pagina’s lange reportage in Volkskrant Magazine.