Ik blog elke dag, behalve als ik het niet doe.

Ik zat een voetbalwedstrijd te kijken en zag hoe een supporter naar het grote scherm in het stadion keek en zag dat hij in beeld was.

Gisteren was er weer een Poëzieslag in café Festina Lente op de Looiersgracht in Amsterdam.

Gisteren liep ik De 20 van Alphen.

Mijn leven lang wil ik al bij de maffia.

‘You can make it if you try,’ zingt James "JT" Taylor van Kool & The Gang in het liedje Straight Ahead.

Überovervol. Tot het gaatje en verder.

Het spelprogramma De verraders wordt aangeprezen met de zin: ‘Plottwisten zetten de onderlinge verhoudingen voortdurend op scherp.’

In plaats van elke keer een nieuw boek lezen, kies ik de mooiste tien boeken die ik ooit las en herlees die bij toerbeurt.

Mary Ruefle: ‘I have never, in my life, read a poem that ended with the words The End.’

Dat was raar: gisteren schreef ik een blog dat ik al eerder had geschreven.

Ineens een jeugdherinnering vanochtend…

Soms doen mensen iets en zeggen ze vervolgens: ‘Vond je toch niet erg, hè?’

Op tijd is op tijd.

Ik had met iemand om acht uur afgesproken en belde klokslag acht uur bij ’m aan.

Vanochtend vroeg bij het ontbijt zong ik een liedje van de radioreclame dat zich in mijn hoofd had genesteld.

Als kind plakte ik een sticker op de deur van mijn kamer, maar helaas niet helemaal recht.

Op de bundelpresentatie van mijn zoon Julian zong Douwe Hovingh het liedje Tangled Up In Blue van Bob Dylan.

Gisteravond laat na de legendarische en onvergetelijke presentatie van de nieuwe dichtbundel van mijn zoon Julian in de Utrechtse Boekenbar, nam ik de trein terug naar Amsterdam.

Ik wil niet dat er verschil is tussen het beeld dat anderen van mij hebben en mijn zelfbeeld.