We bezorgen binnenkort je pakket.

Gistermiddag sprak iemand me aan voor de Albert Heijn: ‘Mag ik u iets vragen?’

Zaterdagochtend, ik blader de kranten door.

In zijn boek How Music Works schrijft David Byrne over het vermogen van de mens om in een drukke ruimte het geluid van de persoon tegenover ’m te isoleren van de andere geluiden.

Ik heb niet zozeer verlatingsangst. Het is eerder zo dat als iemand zegt dat ie blijft, dat ik ’m dan op zijn woord geloof.

Ik heb zelden visite, maar in het geval dát ik visite had, namen ze naar mijn huis vaak tram 7.

Iemand fietste aan de verkeerde kant van de weg. Ik reed aan de goede.

Bij de onderhandelingen wordt zeer grote vooruitgang geboekt, maar een akkoord is nog héél ver weg.

Mensen gaan dood.

Raak me kort aan. Een oogwenk lang.

Gisteren gaf ik een lezing in Lemmer. Dat allitereert lekker, maar het was ook gewoon zo.

Bij de bakker hadden ze bolussen, vier voor zes euro.

Soms zijn er dagen waarop er niets gebeurt. Dan vragen mensen: ‘Hoe was je dag?’ en heb ik geen idee wat ik moet antwoorden.

Vandaag op mijn blog een gastbijdrage van mijn zoon Julian Harmens.

Kop in de krant: ‘Brand in een crematorium.’

Vandaag bij de presentatie van de jubileumeditie van mijn roman Rigolettohof, lees ik onderstaand fragment voor.

Eergisteren was het vijftien jaar geleden dat de schietpartij plaatsvond in de Ridderhof in Alphen aan den Rijn.

Marcel Proust en ik zijn allebei jarig op 10 juli en hebben verder met elkaar gemeen dat we niet steeds nieuwe omgevingen nodig hebben, maar liever met een frisse blik naar de plek kijken die we kennen.

De oploskoffie van NESCAFÉ heet Espresso.

Ik heb er gewoon geen zin meer in om als ik ergens aan een tafeltje ga signeren…