gewond dier

Er bestaan tweehonderd landen en het land waarin ik woon heeft dertig gemeenten met meer dan honderdduizend inwoners en de stad met de meeste inwoners telt vijfduizend straten en in een van die straten woon ik.

In die straat staat het huis dat ik mijn huis noem, omdat ik er de sleutel van heb. Het heeft een bovenverdieping waar ik voor alle overburen zichtbaar ben, maar ook een benedenverdieping waar niemand me ziet.

Soms, zoals gisteravond, voel ik me een gewond dier en wil ik onzichtbaar zijn. Dan kom ik alleen boven voor het hoogst noodzakelijke: het bijvullen van de waterkan, het besmeren van een rijstwafel met appelstroop.

Mijn huisgenoot ziet me en ik zie mezelf in de badkamerspiegel, maar de andere 942.502 inwoners moeten het even zonder me doen. Gelukkig vindt niemand dat een punt – de wereld functioneert ook zonder mij. Misschien zelfs wel béter, denk ik op slechte dagen.