het ene en het andere

Soms zijn er dagen waarop er niets gebeurt. Dan vragen mensen: ‘Hoe was je dag?’ en heb ik geen idee wat ik moet antwoorden. ‘Slecht’ dekt de lading niet, ‘goed’ evenmin. Er gebeurde niets. Althans: niets noemenswaardigs.

En dat is een privilege. Miljoenen mensen verlangen naar een dag waarop er niets gebeurt. Een dagdéél zou al fijn zijn. In hun plaats zou ik verlangen naar wat ik nu heb. Dit niets, dit niets, dit niets. Maar ik ben hen niet, ik ben mij. Of ik ben ik.

Ik weet soms niet wanneer je mij gebruikt en wanneer ik. Kies ik het ene, dan corrigeren mensen me. De volgende keer kies ik het andere, blijkt het wéér verkeerd.