jazz hands

Gisteren op het Spui in Amsterdam liep ik een man tegemoet, of een man mij. Hij was iets aan het doen, namelijk heel hard ‘Hoe dan?!’ roepen. Steeds weer opnieuw en steeds harder.

Niet naar mij, niet naar iemand anders, gewoon voor zich uit. De armen wijd, de handen gespreid. Als hij met zijn vingers was gaan wiebelen, had ik geroepen: ‘Jazz hands!’ Maar dat deed ie niet.