mathilde

Gisteren naar een concert van Mathilde Santing in het Concertgebouw in Amsterdam geweest. Het was niet te bevatten zo goed. Wat een stem. Wat een performance.

Soms leek ze op het podium een noot te zoeken door helemaal ineen te duiken en zich vervolgens, nadat ze de noot had gevonden, weer helemaal uit te rekken. Dan klonk haar stem door de zaal, zuiver als water, waarna je je als in een achtbaan na een looping klaarmaakte voor de volgende uithaal.

Al waren het heel vaak juist ook géén uithalen, werd het uiterst intiem. In deze show ontbrak ieder effectbejag: dit was puur en schoon en helemaal echt. Kom daar nog maar ’ns om. Mathilde is deze maand nog te zien en te beluisteren op een paar plaatsen; je bent van de ratten besnuffeld als je geen kaartje koopt.

(Overigens valt zo’n ervaring als die van gisteravond niet in woorden uitdrukken: ’Writing about music is like dancing about architecture.’)