schudden met die bus

De voorraadbus is leeg, dus open een nieuw rol rijstwafels. Met mijn grijphand laat ik ze los per drie – steeds belanden ze op hun zij. Ik schudden, schudden, schudden met die bus en intussen ligt het hele keukenblad vol gepofte rijstdeeltjes.

Doet me denken aan toen we begin jaren tachtig van de vorige eeuw midden in de winter bij mijn opa en oma gingen logeren en dat het ’s nachts zo koud was geweest dat we ’s ochtends vroeg een laagje rijp op de sprei aantroffen. Kregen we warme melk om warm te worden met een vel erop dat je doorslikte: daarna niet meer aan, niet meer aan denken.