Ik schreef een boek over het Alphen aan den Rijn van de jaren zeventig en tachtig en maakte een afspeellijst met liedjes waar ik destijds naar luisterde. Af en toe druk ik nog op shuffle, vandaag kwam voorbij: ‘Only When You Leave’ van Spandau Ballet.

De staatssecretaris van Volksgezondheid overweegt de prijs van een pakje sigaretten stapsgewijs te verhogen naar een prijs van 30 tot 47 euro per pakje in 2040. Beetje brede range, maar de richting is duidelijk.

Denkend aan de dood, mijn gezondheid, mijn dierbaren, mijn financiën en de toestand in de wereld, kan ik niet slapen.

Mensen zeggen vaak het tegenovergestelde van wat ze bedoelen. Om te begrijpen wat er echt gezegd wordt moet je ‘tussen de regels door luisteren’.

Gisteravond begon de Champions League-finale ruim een halfuur later omdat supporters zonder kaartje over de hekken waren geklommen, terwijl supporters mét kaartje niet naar binnen konden.

Sinds ik officieel autisme heb krijg ik regelmatig artikelen doorgestuurd over de vermeende voordelen van medicinale cannabis bij de behandeling van autisme.

Af en toe pak ik mijn afspeellijst met liedjes uit de jaren ‘70 en ‘80 erbij en druk ik op shuffle. Vandaag kwam voorbij: ‘Precious Little Diamond’ van Fox the Fox.

Ik leef als een muis in een looprad, elke dag is voor mij hetzelfde. Niet helemaal hetzelfde, maar een aantal elementen komt iedere dag terug.

De Ridderhof in Alphen aan den Rijn is mijn winkelcentrum. Ik bezit het natuurlijk niet, maar ben er om de hoek opgegroeid.

Ik ging op de koffie bij mijn uitgever Jasper Henderson om te praten over mijn nieuwe dichtbundel, die begin volgend jaar zal verschijnen. Dat soort gesprekken voeren we al twintig jaar, ik ken niemand met wie ik zo concreet over abstracte taal kan praten.

Een gewaardeerde collega van me schreef dat ze acht maanden in retraite gaat en al die tijd niet bereikbaar zal zijn.

In mijn podcast Nuchter spreek ik met YouTuber en artiest Bella Arino, die een rol heeft in een Videoland-documentaire over online haat getiteld: Please hate me.

Vanochtend werd een reportage op de radio ruw onderbroken omdat er een spookrijder was gesignaleerd op de A4 van Amsterdam richting Den Haag. Automobilisten werd aangeraden niet in te halen, rechts te blijven rijden, de tegenligger met lichtsignalen te waarschuwen.

Gisteravond laat een rondje door de donkere polder gaan lopen om mijn demonen onder ogen te komen. Ze leveren altijd, dit in tegenstelling tot engelen.

Ondanks het mooie weer heb ik niet de vrolijkste week in mijn bestaan en op het balkon gaan zitten hielp ook al niet: er stonden twee bakken gevuld met oude, kruimelige aarde en onkruid, die mijn gemoedstoestand leken te verbeelden.

Ik schreef een boek over de jaren zeventig en tachtig en maakte een afspeellijst met liedjes uit die tijd. Vandaag kwam ‘Cherish’ van Kool & The Gang voorbij.

Verpakkingen waarop staat gemakkelijk te openen krijg ik nooit open. Misschien raak ik juist door de aanprijzing in paniek.

Ik krijg de kriebels van cadeaukaarten. Sowieso vanwege de pincode achterop, waar een laagje overheen zit en kras ik die weg, dan kras ik ook de code weg.

Gisteravond het Songfestival gekeken, shout-out naar S10. Ik kijk sinds ik me kan heugen: met de haartjes nat in pyjama op de bank, glaasje Raak-cola, chips van Smiths in een bakje.

Ooit stelde een psycholoog voor dat ik een week lang elke ochtend een wandeling zou maken, waarbij ik goed om me heen zou kijken en zou opschrijven waar ik blij van werd.