Helder presenteerde een plan voor het verkorten van de wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg, maar benadrukte dat er geen snelle oplossingen zijn.

Volgende week wordt het warm, maar als ik sommige weerberichten lees gaan we allemaal levend verbranden.

Al jaren publiceer ik verhalen in boeken en kranten met een mens in de hoofdrol dat mijn naam draagt en precies op mij lijkt. Je zou kunnen zeggen dat ik het ben, maar niet alles overlapt.

Gisteren liepen twee mensen me tegemoet in een drukke winkelstraat, een oudere man en een jonge vrouw. In het voorbijgaan hoorde ik dat hij zijn stem verhief: “Hoe bedoel je: moet jij nodig zeggen?!”

Ik woon in een dorp met twee bakkers. Een mijd ik, omdat de bakkersvrouw er altijd in slaagt me iets aan te smeren waarvoor ik niet gekomen ben.

Gisteren fietste een groep mensen naakt door Amsterdam om op ludieke wijze aandacht te vragen voor het milieu en de kwetsbaarheid van het menselijk lichaam in het verkeer te benadrukken.

Gisteren kwam Hans Koeleman op de thee, hij is tienvoudig Nederlands kampioen op de drieduizend meter steeple en deed twee keer mee aan de Olympische Spelen.

De ANWB verwacht dat het steeds drukker op de weg gaat worden en vreest voor een ‘permanent verkeersinfarct’

Om de week krijg ik op woensdagavond een pop-upmelding op het scherm van mijn smartphone. De herinnering bestaat uit één woord: ‘Bak’.

Vanmorgen las ik in de krant een recensie over een documentaireserie over Nederlandse familiebedrijven.

Ik schreef een boek over het Alphen aan den Rijn van de jaren zeventig en tachtig en maakte een afspeellijst met liedjes waar ik destijds naar luisterde.

Met culinair schrijver Vanja van der Leeden (beluister het gesprek hier) heb ik het over haar passie voor koken, maar ook over de problematische relatie die ze met eten had en wat daaraan ten grondslag lag.

Gisteren vierde de Volkskrant haar honderdjarig bestaan te midden van grote machines en papierrollen in de DPG-drukkerij in Amsterdam-Duivendrecht.

Op 20 januari treden Front 242 en Nitzer Ebb op in Paradiso in Amsterdam, twee bands uit de jaren tachtig die het genre ‘electronic body music’ vertegenwoordigen en nu voor het eerst samen op tour gaan.

Sticks publiceerde een kloek koffietafelboek: Grijnzen naar de goden, vol klad- en eindversies van teksten plus verhalen over het maakproces en uniek fotomateriaal.

Gisteren gaf Rob de Nijs zijn afscheidsconcert in de Ziggo Dome. Bijzonder was dat hij afsloot met het lied Niet voor het laatst. Daarin zingt hij: “God, is het zoveel wat ik vraag? Geef me gisteren in ruil voor vandaag.”

In zijn column in De Limburger schrijft Leon Verdonschot over Pinkpop en de terugkeer van Eddie Vedder, dertig jaar na het legendarische optreden van diens band Pearl Jam.

Mjjn zoon deed me een dichtbundel cadeau van Kelly Stam: De rijmende borderliner. Stam behoort tot de een op de honderd Nederlanders met een borderline-persoonlijkheidsstoornis.

Haringen in een ton hebben meer ruimte dan passagiers van boven de 1 meter 90 in de economyklasse van een vliegtuig, maar ik klaag niet, want haringen in een ton zijn dood en ik leef nog.

Mijn favoriete restaurant op Curaçao is Surinaams-Javaans en heet ‘Smulboetiek Warung Jawa’.