Ik droeg altijd zwart. Zanger Morrissey zong: “I wear black on the outside, 'cause black is how I feel on the inside” en zo voelde ik het ook.

Tot een jaar geleden gaf ik niets om de planten op mijn balkon. Sporadisch gaf ik ze water en als ze doodgingen mompelde ik iets van: “Mijn planten gaan altijd dood.”

Op het eind van de hoogst indrukwekkende podcast van Duncan McCue over het lot van inheemse kinderen op de inmiddels tot de laatste steen afgebroken Kuper Island Indian Residential School op Penelakut Island in West-Canada, worden de namen opgelezen van de 167 kinderen waarvan bekend is dat ze op school onder een katholiek schrikbewind zijn overleden.

“Bestaat er niet zoiets als een wonderpil?” heb ik de afgelopen jaren vaak gevraagd als het in mijn bovenkamer weer eens hopeloos was vastgelopen.

Er is geen dauw meer. Dat hoorde ik vanmorgen iemand op de radio zeggen en het raakte me.

De wereld staat letterlijk en figuurlijk in brand en toch is het óók komkommertijd. Er is helemaal geen reden om nietsaandehandberichten te plaatsen, want genoeg echt nieuws om de kranten en websites mee te vullen, en toch lees ik over een kat in Anna Paulowna genaamd ‘Kees’.

‘Worden wie je bent,’ hoor ik een stem in een radiocommercial zeggen, en ik heb het idee dat ik die slogan al eerder heb gehoord, maar dan ter promotie van een ander bedrijf.

Ik schreef een boek over het Alphen aan den Rijn van de jaren zeventig en tachtig en maakte een afspeellijst met liedjes waar ik destijds naar luisterde. Af en toe druk ik nog op shuffle, vandaag kwam voorbij: ‘Self Control’ van Laura Branigan.

Er zijn twee dingen die me fascineren aan het leven. Het eerste is dat elke dag een aaneenschakeling is van een onnoemelijke hoeveelheid handelingen.

Ik las een interessant artikel over tijd. Een aan verschillende wijze mensen toegeschreven citaat houdt me al het hele weekend bezig: “Tijd is wat voorkómt dat alles tegelijk gebeurt.”

In dit gedicht van Babeth Fonchie Fotchind hóórt het ‘anti’ bij de ‘angst’, medicaliseren maakt immers ook angstig.

Iemand in de buurt besluit dat het een goed moment is om de schuurmachine aan te zetten. Het klinkt als een reusachtige mug met bronchitis die om mijn hoofd cirkelt en niet kan bepalen waar hij gaat landen.

Sinds ik tweeënhalf jaar de diagnose autismespectrumstoornis kreeg, ben ik me veel autistischer gaan gedragen.

Ik weet niet waar ik meer moeite mee had: mensen die bleven benadrukken hoe heet het was, of mensen die “valt mee!'“ roepend de hitte categorisch ontkenden.

In het FD Persoonlijk van afgelopen weekend gingen arts en schrijver Sigrid Sijthoff, toekomstonderzoeker Jeanneke Scholtens en ik in gesprek met journalist Maud Beucker Andrea over leven zonder roes en bedwelming.

Ieder jaar als het warm wordt is er een run op ventilatoren. Blijkbaar gooien mensen een ventilator na gebruik weg, want elke zomer is er wéér een run.

In mijn podcastserie Nuchter sprak ik met Matthias Dewilde over hoe hij zijn gameverslaving bevocht. Onderwerp van gesprek was onder andere het verschil tussen geluk en genot.

We bezochten het Stedelijk Museum in Amsterdam tijdens de Prikkelarme Bezoekuren, bestemd voor mensen die snel overprikkeld raken.

Ik klik nooit als er staat: Pas op, schokkende beelden. Voel geen enkele behoefte om te zien hoe iemand uit een draaimolen sodemietert.

Ik schreef een boek over het Alphen aan den Rijn van de jaren zeventig en tachtig en maakte een afspeellijst met liedjes waar ik destijds naar luisterde. Af en toe druk ik nog op shuffle, vandaag kwam voorbij: “To France” van Mike Oldfield.