Het voorstel van het kabinet om patiënten te verplichten naar een zorgverlener te gaan met wie hun zorgverzekeraar een contract heeft, wordt in de krant ‘brisant’ genoemd. Nooit kom je dat woord ergens tegen, behalve in de politiek.

Gisteren was een dag vol verbetenheid. Toen ik eindelijk op bed lag, deed het pijn aan mijn kiezen. Die had ik voortdurend stevig op elkaar gedrukt, een handeling die de stress niet verlicht, er alleen maar een uitvloeisel van is.

Op de radio werd een uit Nederland afkomstige soldaat van het Oekraïense leger geïnterviewd. Ik wilde schrijven: ‘huursoldaat’, maar daarvoor moet hij ook echt een salaris ontvangen en misschien is hij wel vrijwilliger.

Ik zag de documentaire Trainwreck: Woodstock '99, over de rampzalige reprise van het legendarische Woodstock-festival. Nooit krijg ik meer ongezien: de overlopende dixi's.

Geef mij een verpakking die makkelijk opengaat. Met een los lipje aan minstens één kant, waar ik maar aan hoef te trekken.

Kenmerk van een golf is dat hij dingen overspoelt. Bij het woord ‘hittegolf’ worden we overspoeld door een verzengende uitstulping van vuur. Met alleen ‘hitte’ zou ik me wel raad weten, maar in de vorm van een golf verschroeit alles.

In mijn radicaal autobiografische boeken Hallo muur en Door het licht schrijf ik over liedjes die zich als kleine gezwellen in mijn hoofd kunnen nestelen om er niet meer weg te gaan.

Pas zei een zorgprofessional me dat het haar opviel dat ik haar niet vaak aankeek. Terwijl ik daarop reageerde keek ik haar voortdurend aan. Noú goed, dacht ik van binnen.

Ik las een interview met twee mensen van Forum Levenslang, een stichting die zich inzet voor een humanere behandeling van tot levenslang veroordeelden.

Met een machtig goede vriend maakte ik een avondlijke strandwandeling van IJmuiden naar Bloemendaal en terug.

Ik schreef een boek over het Alphen aan den Rijn van de jaren zeventig en tachtig en maakte een afspeellijst met liedjes waar ik destijds naar luisterde. Af en toe druk ik nog op shuffle en vandaag kwam voorbij: ‘Words’ van F.R. David.

Ik schrijf zowel romans als gedichten en journalisten vragen nogal eens aan mij: “Stel, je moét kiezen: proza of poëzie?”

Ik zou kunnen beweren dat ik zo kort douche voor het milieu, maar ik kan niet liegen, dus zeg ik toch maar eerlijk dat de milieuwinst bijvangst is en dat ik eigenlijk zo kort douche omdat ik geen idee heb wat ik daar verder onder die straal moet doen.

Zes jaar geleden reisde fotograaf Alec Soth naar Finland. De reis vanuit zijn woonplaats Minneapolis was lang en vermoeiend geweest, toch wilde hij nog niet gaan slapen.

Het is een talent, dat ik na één keer luisteren precies weet wanneer er in een liedje niet eenmaal maar tweemaal op de klankkast van een gitaar wordt geklopt.

Ik droeg altijd zwart. Zanger Morrissey zong: “I wear black on the outside, 'cause black is how I feel on the inside” en zo voelde ik het ook.

Tot een jaar geleden gaf ik niets om de planten op mijn balkon. Sporadisch gaf ik ze water en als ze doodgingen mompelde ik iets van: “Mijn planten gaan altijd dood.”

Op het eind van de hoogst indrukwekkende podcast van Duncan McCue over het lot van inheemse kinderen op de inmiddels tot de laatste steen afgebroken Kuper Island Indian Residential School op Penelakut Island in West-Canada, worden de namen opgelezen van de 167 kinderen waarvan bekend is dat ze op school onder een katholiek schrikbewind zijn overleden.

“Bestaat er niet zoiets als een wonderpil?” heb ik de afgelopen jaren vaak gevraagd als het in mijn bovenkamer weer eens hopeloos was vastgelopen.

Er is geen dauw meer. Dat hoorde ik vanmorgen iemand op de radio zeggen en het raakte me.