De Zwitserse schrijver Robert Walser stierf op kerstavond 1956 tijdens een wandeling aan een hartaanval, 78 jaar oud.

Als biograaf kom ik graag bij de mensen thuis. Ik interview ze en vraag ze naar hun herinneringen. Soms zijn die vaag, soms haarfijn.

De keeper van het Nederlands elftal, Andries Noppert, is populair omdat hij zo authentiek is. Iemand die authentiek is, is trouw aan zijn eigen persoonlijkheid: hij is wie hij is.

Ik moet zo naar de tandarts. Of eigenlijk naar de mondhygiënist, zoals ik later vandaag ook niet naar de kapper ga, maar naar de haarstylist.

Ik heb ook wel eens voor een baas gewerkt met gif in zijn hoofd. Hij stond bekend als een bullebak met een klein hartje.

Pas stuurde ik iemand een voorstel voor een zakelijke tekst. Het was nog maar een beginnetje, dus ik schreef in de begeleidende mail: “Graag even tweaken.”

Mijn hond is bang voor andere honden, voor gillende kinderen, voor mannen met zonnebrillen, voor mannen met petten, voor mannen met petten en zonnebrillen, voor gillende mannen met petten en zonnebrillen, voor vuurwerk en andere harde geluiden, en voor ballonnen.

Ik heb een koppelteken nodig om het woord tijloos los te kunnen zien van de ‘s’ in herfst. Herfsttijloos wordt bij mij: ‘stijlloos’,

Lee Perry, een van de koningen in het genre, zei dat dubreggae de luisteraar in staat stelt om ruimte in de muziek te horen. Precies vanwege die ruimte en die ‘three-dimensional vista’ is dub een van mijn favoriete muziekgenres.

Ik kreeg een brief. Aan het logo op de envelop kon ik zien van wie hij kwam. Ik ging zitten op een stoel met de envelop in mijn hand.

Mijn zoon organiseert via zijn Instagram-account een schrijfchallenge. Hij nodigt zijn volgers uit om een gedicht te schrijven met als thema: “Later als ik dichter ben.”

De alcohol had me druistig gemaakt, het deuntje van Turks Fruit fluitend trapte ik op de pedalen alsof we door een peloton werden opgejaagd.

Eergisteren zat ik thuis in het donker. Ik deed alsof er niet was, want het was Sint Maarten en ik had geen snoep in huis.

In het Smurfenlied van Vader Abraham, oftewel de afgelopen week overleden Pierre Kartner, worden ook heel veel vragen gesteld. Gelukkig volgen daar in dit geval meteen de antwoorden op.

Ik werk hard aan mijn nieuwe dichtbundel die in april volgend jaar verschijnt. Ik sta aan bij alles wat ik lees, maar ook als ik door mijn dorp wandel of podcasts luister.

Ik moest iemand mailen en kon niet op de juiste aanhef komen. ‘Geachte’ was veel te sjiek. ‘Beste’ klonk wat te plichtmatig, zoals je een jarige werktuiglijk toe kunt zingen.

Gisteravond woonde ik een lezing bij van kunstenaar Job Koelewijn. Hij sprak iets van twee uur, toen het voorbij was voelde het alsof we net begonnen waren.

Ik reisde met de trein van mijn woonplaats naar Den Haag. En weer terug, want anders zat ik nu nog in Den Haag.

Steeds vaker hoor ik mensen als ze iets vragen erbij zeggen: “Nee is ook een antwoord.”

Chr. J. van Geel (1917-1974) schreef een gedicht over hoe hij een rondje fietste, waarover hij verder niets te melden weet. Ik fiets, staat er en daar blijft het bij qua beschrijving.