De eerste zetproef van mijn dichtbundel is al gedeeld met een aantal proeflezers, maar ik ben er nog op maniakale wijze in aan het wijzigen.

Gisteren was ik ziek en las ik oude Kuifjes. Die kocht ik afgelopen jaar in Epe. Wanneer kom je nou in Epe, maar ik was er en in een antiquariaat lag een hele stapel Kuifjes en ik vroeg: Wat kost een Kuifje?

Ben ik ziek of ben ik niet ziek? Veel mensen die ik ken lijken er niet over na te denken.

De koning zei in zijn kersttoespraak: “We zijn tot veel meer in staat dan we zelf denken.” Dat optimisme deel ik, al is het ook mijn achilleshiel.

William Hurt is dood. Al sinds 13 maart trouwens, maar ik had zijn overlijden niet echt meegekregen. Waarschijnlijk heb ik er wel over gelezen, maar in de haast.

Wat ik me van mijn jeugd herinner is niet de smaak van het kerstbrood op kerstavond, als de korst knapperig en glanzend was, het deeg luchtig en de spijs smeuïg.

Elke dag een blog schrijven is niet moeilijk, het is net als ademen. Je kunt ook zeggen: elke dag een blog schrijven is heel moeilijk, net als ademen.

Mijn leven lang wil ik al nergens bij horen. Ik ben Lucky Luke die aan het eind van elk stripverhaal op zijn paard richting ondergaande zon rijdt en zingt: “I'm a poor lonesome cowboy and a long way from home.”

Mijn hoofd is vol, er kan niets meer bij. Er komt wel van alles bij, want elk mens op de wereld heeft een of meerdere spelden bij zich en ik ben het kussen.

Nog een nachtje in een hotel geslapen, in een andere stad, maar van dezelfde formule, dus ook hier overal achtergrondmuziek van de kwalijkste soort, die medewerkers allang niet meer horen, maar ik wel.

Ik verblijf in een hotel. Ik liep het restaurant in en vroeg waar de bar was, want ik wilde even tikken. Die is beneden, zei de ober die de tafels aan het indekken was, “maar hij is wel onbemand”.

Ik heb het gedaan, ik heb op send gedrukt. Het manuscript is naar de uitgeverij gestuurd.

Vóór morgenochtend 9 uur moet ik het manuscript voor mijn nieuwe dichtbundel inleveren. Ik zal het er niet op aan laten komen en ruim voor dat tijdstip op send drukken.

Je kunt richting het einde van het jaar Dickens gaan lezen of ‘De avonden’, maar wat literatuur ook vermag is om je als een kogel uit de tijd te slingeren

Vannacht om half vijf werd mijn hond misselijk en moest ik schoonmaken. Daarna kreeg ik mijn hoofd niet meer rustig, dus luisterde ik naar een misdaadpodcast.

De medicatie die ik slik om mijn hoofd rustiger te maken doet z’n werk, maar er zijn ook bijwerkingen, waaronder dat mijn spieren stijf worden.

Gisteren was ik in Rotterdam en hoe mooi de stad ook, bij het horen van de plaatsnaam denk ik aan verrotting.

De gewezen bondscoach van het Spaanse voetbalelftal Luis Enrique zei in een afscheidsinterview: “Hadden we meer kunnen doen? Natuurlijk, maar ik weet dat we er alles aan hebben gedaan.”

Gisteravond had ik het liedje (Tell It All About) Boys van de Dolly Dots in mijn hoofd. Verklaarbaar is het wel.

Ik kreeg een cadeaukaart cadeau. Er stond een kortingscode op, om die te achterhalen moest ik een folietje wegkrassen.