In mijn nieuwe dichtbundel De man die blauw werd staat een regel waarin ik spreek ‘met het stemgeluid/van de bassie en adriaan-robot’.

Ik zou mijn hele dag kunnen vullen met het beantwoorden van e-mail en app'jes. Maar dat doe ik niet, omdat ik iets van mijn leven wil maken, waardoor een deel van de aan mij gestuurde e-mails en app'jes onbeantwoord blijft.

Soms wandel ik over het smalle pad door de polder en loopt iemand in de verte voor me veel langzamer dan ik. Hoezeer ik mijn pas ook inhoud, ik nader 'm.

Ik praat niet graag over mijn onderbroeken. Dat onderwerp zit bij mij in de bak privé.

Vanochtend vroeg liep ik langs huizen met schoorstenen en uit de schoorstenen kwam rook en dat ontroerde me.

Bijna twintig jaar geleden, namelijk achttien, organiseerde ik samen met mijn vriend Tommy Wieringa een zogenoemde ‘Hoera-borrel’, vanwege het verschijnen van zijn roman Joe Speedboot en mijn dichtbundel Underperformer.

Ik stond vanmorgen weer heel vroeg op. Het hele dorp sliep nog. Met de hond wandelde ik door het verlaten park. De lantaarns schenen.

Ik hoorde Heaven must be missing an angel van Tavares op de radio. Toen ze in 1976 in de top-40 stonden was ik 6, dus daar weet ik niets meer van.

Ik moest vanochtend heel vroeg ergens zijn. Buiten zag ik dat mijn dorp schuilging in de mist.

Ik bekende aan iemand dat ik haar naam vergeten was. Ze zei ‘m en meteen bedacht ik een ezelsbruggetje.

Het was nog geen half acht toen de glazenwassers vanmorgen hun wagens parkeerden voor het appartementencomplex waarin ik woon.

Olivier Locadia, oftewel Willie Wartaal, oftewel Wiwa, raadt mensen in een interview met NRC aan om naar de ‘mentale gym’ te gaan. “Je kan ervoor kiezen sterk te zijn.”

Gisteravond laat reed ik naar Hilversum voor een radiointerview. Op de tegenovergestelde rijbaan zag ik allemaal zwaailichten.

Gisteren was ik in een ruimte vol mensen en ten minste drie van hen heetten Simone.

Op de radio is een reclame van schoonmaakbedrijf Raggers. Raggen betekent onder andere: ruw heen en weer bewegen, ik zie voor me hoe een vlek met een schuurspons wordt weggewreven.

Wanneer heb ik nou een religieuze ervaring? De laatste die ik me herinner was toen ik acht was en naast mijn vader in de kerk van Oosterland stond.

Als ik het druk heb verlang ik ernaar om het minder druk te hebben, maar heb ik het minder druk, dan verzin ik klusjes om me maar niet over te hoeven geven aan de ledigheid.

Ik moet even opschieten met dit blog, want mijn masseur wacht. Als ik er ben hoef ik niet te zeggen waar het vastzit, dat ziet hij zelf al.

Ik heb mezelf oordoppen cadeau gedaan die speciaal gemaakt zijn voor mensen die extreem gevoelig zijn voor geluid.

Gisteren moest ik op de foto voor de krant. De fotograaf vroeg: “Ga je graag op de foto?” “Ja en nee,” antwoordde ik. Dat is een antwoord dat ik steeds vaker geef op vragen.