Soms zegt iemand tegen mij: “Doe maar net alsof ik er niet ben.” Daar ben ik dan zo goed in dat de ander zich verbijsterd uit de voeten maakt.

Caroline Tensen schreef een boek over de overgang. Op tv vertelde ze erover: “Ik liep letterlijk en figuurlijk met mijn ziel onder mijn arm.”

Ik had vanmorgen een prettig gesprek met een dichter en een poëzieliefhebber over mijn nieuwe bundel, dat binnenkort als podcast zal verschijnen.

Soms geef ik zo veel interviews over hoe mijn hoofd werkt en wat mijn grootste angsten zijn en mijn meest pregnante gevoeligheden, dat het voelt alsof ik over iemand anders aan het praten ben.

Soms ben ik bang dat ik vergeet dat ik al twaalf jaar niet meer rook. Dat ik ineens het cellofaan van een pakje trek, een sigaret opsteek, diep inhaleer. Om dan pas te bedenken: o nee, ik was gestopt.

Vanochtend vroeg liep ik met Nina door de polder. Dan is er nog niemand en een verlaten wereld is voor mij, zeker aan het begin van de dag, een ideale wereld.

In de vroege jaren negentig was ik organisator van literaire evenementen in een theater in Amsterdam-West. Als mensen vroegen wat ik deed, zei ik: dát.

Ik heb een harige huisgenoot en val met mijn 52 jaar ten prooi aan aftakeling, dus is de aanschaf van een kledingroller geen overbodige luxe.

Onnodig vind ik het om een product aan te prijzen met: “Kan in de vaatwasser.” Want álles kan in de vaatwasser, je wilt soms alleen niet weten hoe het eruit komt.

Gisteren had ik zin in vis en de visboer zei: “Moet je zeewolf nemen,” dus ik een mootje zeewolf mee, op de terugweg me bedenkend hoe aantrekkelijk het woord ‘mootje’ toch klinkt.

De afgelopen weken heb ik me regelmatig in het openbaar uitgesproken over mijn autismediagnose. Of eigenlijk moet je zeggen: mijn autismespectrumstoornisdiagnose. Soms denken mensen dat ik een exhibitionist ben, maar het tegendeel is waar.

Vandaag heb ik geen kracht. Ik heb veel te doen, maar kom er niet toe.

Hoe ik mij tot groepen verhoud, wordt goed vertolkt in het liedje ‘Standing on the inside’. Oorspronkelijk is het van Neil Sedaka, maar in Nederland werd het een hit dankzij de gelegenheidsformatie Full House, starring de twee jaar geleden overleden Boggle-baas Frank Kramer.

Het is de ochtend na het Boekenbal en nu wil ik alle mensen die ik maar héél even sprak een berichtje sturen, omdat ik door iemand anders aan de schouder werd getrokken terwijl ze nog midden in hun verhaal zaten.

Alle kranten staan vol met artikelen over Caroline van der Plas en de leider van de BoerBurgerBeweging schuift aan bij iedere talkshow. Vandaag schrijven vervolgens alle columnisten van Nederland dát alle kranten vol staan met artikelen over Caroline van der Plas en dat de leider van de BoerBurgerBeweging aanschuift bij iedere talkshow.

In mijn nieuwe dichtbundel De man die blauw werd staat een regel waarin ik spreek ‘met het stemgeluid/van de bassie en adriaan-robot’.

Ik zou mijn hele dag kunnen vullen met het beantwoorden van e-mail en app'jes. Maar dat doe ik niet, omdat ik iets van mijn leven wil maken, waardoor een deel van de aan mij gestuurde e-mails en app'jes onbeantwoord blijft.

Soms wandel ik over het smalle pad door de polder en loopt iemand in de verte voor me veel langzamer dan ik. Hoezeer ik mijn pas ook inhoud, ik nader 'm.

Ik praat niet graag over mijn onderbroeken. Dat onderwerp zit bij mij in de bak privé.

Vanochtend vroeg liep ik langs huizen met schoorstenen en uit de schoorstenen kwam rook en dat ontroerde me.