Ik schrijf een biografie over Menno Wigman en dus komt ook de poëzie van dichter en criticus Nico Slothouwer me onder ogen, die op 11 november 1987 op 30-jarige leeftijd een einde aan zijn leven maakte en wiens werk met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid door niemand nog gelezen wordt.

Het liedje Come Back and Stay van Paul Young begint met: “Since you've been gone/I shut my eyes and I fantasize that you're here with me.”

Ik had een nieuwe stofzuiger nodig en kocht er een van Miele. Dit vanwege hun reclameslogan: “Miele, er is geen betere.”

Meerdere malen per week interview ik mensen die de dichter Menno Wigman gekend hebben.

Ik werk aan een liedje over dat alles zo veel is. Daarmee bedoel ik dat er heel veel verschillende impulsen zijn, die de hele dag als guerillastrijders vanuit het groen de kop opsteken.

De nacht vóór afgelopen nacht kon ik niet slapen, met als gevolg dat het afgelopen nacht ook niet lukte.

De klimop op mijn balkon is grotendeels dood. Niet helemaal, elk voorjaar verschijnen langs de zijkanten enkele groene blaadjes, maar meer dan dat wordt het niet, het grootste deel blijft bruin.

Ik diende bij een Nederlandse gemeente een klacht in omdat ik vond dat procedures er veel te lang duurden. Per ommegaande kreeg ik een automatisch gegenereerd antwoord: dat mijn mail ontvangen was en een reactie vier tot zes weken in beslag zou nemen.

Zoals je in de auto voortdurend via je spiegels achterom kijkt, zo besteed ik een groot deel van mijn leven aan me dingen herinneren.

Op de laatste avond maakten we een wandeling langs de bosrand. We knipperden met onze ogen, maar zagen het goed: een gigantisch edelhert, op nog geen tien meter afstand van ons.

Ik blog elke dag, alleen niet élke dag: na deze een aantal dagen niet. Ik ben weer even in mijn hutje op de hei, al is het wel iets meer dan een hutje, en staat het helemaal niet op de hei.

Gisteren had ik een afspraak met iemand die zei: “Ik zie je wel verschijnen rond 11 uur.” Dat eerste voelt voor mij alsof ik een geest ben uit een fles, het tweede vind ik vaag.

Gisteren was ik om een of andere reden in Blaricum. Ik reed langs kasten van huizen waarin ik nooit zal wonen. Onder carports luxewagens waarin ik nooit zal rijden.

Drieënhalf jaar na mijn autismediagnose heb ik besloten om af en toe een sociaal experiment aan te gaan. Zo ging ik gisteren naar een boekpresentatie, iets wat ik vrijwel nooit doe.

Sowieso houd ik niet van ballonnen. Rubberen zakjes met lucht vullen, hoe draagt dat bij aan de feestvreugde?

Vaak begin ik e-mails met de zin: “Ik hoop dat alles goed met je gaat.” Meteen daarna denk ik: nu leg ik de geadresseerde wel heel veel druk op.

“Jij hebt alles in je wat je tuin nodig heeft,” staat op een abriposter van een grote bouwmarkt, met op de foto een vrouw die in de rol van levende gierwagen in de bosjes haar behoefte staat te doen.

Elke ochtend loop ik met mijn hond langs de ringweg. Ik kijk naar de mensen in hun auto's en trucks, onderweg van a naar b. De meeste mensen hebben een bestemming, maar sommigen rijden maar wat voor zich uit.

Vanochtend merkte ik dat ik mijn tanden en kiezen met kracht op elkaar aan het klemmen was. Vervolgens bedacht ik me dat ik dat al wekenlang aan het doen ben. Ik duw mijn kiezen van boven naar beneden en mijn kiezen van beneden naar boven.

Waarom ik denk: als we schrijven ‘volgens de Financial Times’, moeten we ook schrijven ‘volgens de The Wall Street Journal’.