Ik blog elke dag, maar niet élke dag.

Tijdens een voetbalwedstrijd in Zuid-Amerika kreeg de linksback van Fluminense (Marcelo, voormalig speler van Real Madrid) de rode kaart nadat hij vol op het scheenbeen van zijn tegenstander was gaan staan.

“I think a few things or many things are going to happen,” zei voetbalcoach Pep Guardiola laatst. Hij had het over de transfermarkt, maar het citaat is ook prima toepasbaar voor wat het leven in zijn algemeenheid in petto heeft.

Ik ben in het echt nooit bij 'm thuis geweest, maar vannacht droomde ik dat ik op visite ging bij collega-schrijver Henk van Straten.

Als ik een verhaal begin te vertellen is het alsof ik over een weg loop. Steeds komen er zijpaden en moet ik de neiging bedwingen om zo'n zijpad te nemen.

Op feestjes wordt alle input me vaak teveel.

Voor veel mensen met autisme (niet voor alle) is het moeilijk om een verhaal te vertellen, omdat ze zich verliezen in details.

Ik schrijf veel over mijn hoofd. Wat ik probeer is het persoonlijke universeel te maken. Mijn hoofd is jouw hoofd.

Mijn volgende blog is het huidige. Als mensen zeggen: “Het volgende verhaal gaat over...”, dan denk ik: oké, eerst even het huidige verhaal aanhoren, zijn we daarna toe aan het volgende. Maar wat blijkt: met het volgende wordt het huidige bedoeld.

Het liedje Patience van de IJslandse zangeres Ólöf Arnalds lijkt uit een spelonk te komen. Een spelonk waar ik vóór wil staan zoals ik terrasheaters opzoek in de vrieskou.

Mensen met autisme (maar niet álle mensen met autisme) hebben vaak (maar niet altijd) een bovenmatige interesse in (of een ruime belangstelling voor) één onderwerp (of enkele onderwerpen).

Toeristen op Rhodos staan met hun rolkoffers op het strand op evacuatie te wachten. Het is hetzelfde strand waar ze eerder nog lagen te bakken.

Wegens ziekte moet mijn huisarts stoppen met werken. Het is een erg lieve man, ik gun ‘m het beste. Daarnaast klopt het in mijn hoofd gewoon niet, een zieke huisarts. Het is net zoiets als een depressieve psycholoog of een sterk vermagerde banketbakker.

Soms zie ik publiciteitsfoto's van mezelf uit de tijd dat ik heel veel dronk. Je kunt ze eenvoudig opsnorren via Google, maar doe maar niet. Kijk naar me nu.

Pablo Neruda dichtte: ‘Cuando no puedo mirar tu cara/miro tus pies.’ Als ik niet naar je gezicht kan kijken, kijk ik naar je voeten.

Pas zag ik een foto van mijzelf ruim dertig jaar geleden. De foto zat in een boekje dat ik destijds publiceerde en is genomen door Alfred Verboom.

Ik woon langs een weg waar je 30 mag, maar de meeste mensen rijden 50.

Jane Birkin is dood. Haar stem was zacht, ik kon haar verdragen.

Ik kan de rest van mijn kleding net zo goed weggooien, want ik wil alleen nog maar de broek en het overhemd dragen die zijn gemaakt van 96% katoen en 4% elastaan.

In haar autobiografie Nostalgie is ook niet meer wat het was zegt actrice Simone Signoret (1921-1985): “Ik ben van mening dat je volledig door andere mensen wordt gemaakt, en op het moment dat je over jezelf gaat vertellen, vertel je over anderen.”