Soms denk ik, terwijl mijn gespreide handen als twee adelaars boven het toetsenbord hangen: waar zal ik nu weer eens over bloggen?

Ik schrijf een artikel over radicale eerlijkheid en probeer daarin derhalve radicaal eerlijk te zijn.

Een belangrijk deel van mijn leven besteed ik aan het opladen van elektrische apparaten.

Tegenwoordig staat alles in mijn leven in het teken van ‘vol’ en nu moet ik een stuk schrijven over leegte.

Vannacht kon ik niet slapen, ter ontspanning maakte ik in gedachten een rondje door het huis waarin ik in de jaren zeventig en tachtig opgroeide.

Ooit schreef ik een boek over iemand die op een gegeven moment naar buiten loopt en erachter komt dat de wereld verlaten is.

Hond onrustig, ik onrustig. Samen luisteren we naar het album ‘Relaxing Dog Music’ en het werkt: onze breinen vertragen.

Drie jaar geleden liep ik met Teun van de Keuken over het strand van Zandvoort met voor ons een bepakte en bezakte cameraman en erboven een als een bromvlieg zoemende drone.

Op sommige dagen, zoals vandaag, sta ik zo vroeg op dat mijn ochtendwandeling nog in het staartje van de nacht plaatsvindt.

Regelmatig geef ik les in schrijven, maar niet te vaak, want ik kan het alleen bloedfanatiek en dat kost enorm veel kracht. Ik moet ook wat overhouden voor dat wat ik het allerliefste doe: het schrijven zelf.

Terwijl de wereld in brand staat, herstel ik van een griepaanval. Herstel, schrijf ik, omdat het dan lijkt alsof ik aan de winnende hand ben.

Terwijl de wereld in brand staat, lazen Maria Barnas en ik gisteren voor in jongerencentrum Walhalla in Deventer.

Ik ben de eigenaar van een ‘extra robuuste’ hondenriem van het kwaliteitsmerk Flexi. Eigenlijk noem je het een rollijn.

GoedNieuws Vandaag is een nieuw tv-programma op SBS6 dat ik nooit heb gezien en ook nooit zal kijken.

Niet alles lukt. Gisteren interviewde ik iemand en steeds liep ik tegen een muur op.

Billy Collins begint zijn gedicht ‘Morning’ met de vraag: “Why do we bother with the rest of the day?”

Vanochtend vroeg liep ik door het park en dacht ik: wie telt er nou álle wolken?

Rick en ik hebben nooit arm in arm op de wc kruislings geplast, wel vatten we een diepe vriendschap-voor-altijd op en schreven we samen een dichtbundel over onze beider echtscheidingen.

Vanaf morgen ben ik terug als jurylid van de Poëzieslag in Amsterdam. Samen met Asha Karami en Mathilde Santing en onder het toeziend oog van presentator Omar Dahmani, ga ik met volle aandacht luisteren naar de dichters.

Ik heb geen modelspoorbaan op mijn zolder, ik heb niet eens een zolder, maar als ik een hardnekkige interesse zou moeten noemen zou het die voor taal moeten zijn.