blijf dromen

Ik heb er gewoon geen zin meer in om als ik ergens aan een tafeltje ga signeren de medewerker van de boekhandel een foto van mij van dichtbij te laten maken, zodat de mogelijkheid wordt opengehouden dat er een rij staat, terwijl haar collega een boek van mij voor me openhoudt en dat ik dan mijn pen in de hoogte houd, alsof ik op het punt sta om mijn krabbel te zetten, terwijl die collega helemaal geen klant is maar gewoon een medewerker van de boekhandel zelf, en ik dus ook helemaal geen krabbel ga zetten, want het boek moet weer terug in de kast, tussen de andere onverkochte boeken, die als weeskinderen op nieuwe ouders wachten, die nooit komen. Maar: blijf dromen.