Het is het jaar 1987 en de bange man is voorbestemd om een beroemd zanger en liedjesschrijver te worden. Leonard Cohen, Bob Dylan, maar dan beter. Op zijn puberkamertje zingt hij zelfgeschreven liedjes en begeleidt hij zichzelf daarbij op gitaar. Hij weet het zeker: het gaat gebeuren. Sterker nog, dat doet het al. In gedachten dan, maar het voelt echt. Elke avond speelt hij denkbeeldige zalen plat. Tot de buurman op de muur begint te bonzen. En hard gaat lopen vloeken, zo hard dat je elk woord kunt verstaan, dwars door de muur heen. Zoveel jaar later hoort ie ’m nog. Als hij gitaar speelt, als hij zingt. De buurman die bonst en vloekt en roept: ‘Stop !@%$#!@ met spelen en zingen! Knip !@%$#!@ die snaren door! En als je !@%$#!@ toch bezig bent, gelijk ook je stembanden!’ Hij roept het allemaal niet letterlijk, maar ’t is wel de strekking. En als mensen praten, gaat het om de strekking. Niet om wat ze letterlijk zeggen, maar om wat ze ermee bedoelen.