Toen de bange man 11 was, pakte hij de gitaar van zijn moeder en liet ’m rusten op zijn schoot. Een tijdlang gebeurde er niets. Daarna begon hij het hout eerst aan te raken, toen te strelen. Dan er zachtjes op te tikken, vervolgens de snaren aan te raken. Er met zijn vingers langsgaan, snaren aanslaan. Op een gegeven moment kwam ook de andere hand in actie, plaatste hij zijn wijsvinger op de b-snaar. Spelen, klonk voor geen meter, tot hij alleen de bovenste drie snaren aansloeg. Toen hoorde hij ineens een soort van een akkoord. Wat ook zo was, hij speelde een c. Vervolgens plaatste hij zijn wijsvinger op de hoge e-snaar, speelde weer vier maten. En nog eens vier, waarna hij terugging naar de b-snaar. Dat twee keer en vervolgens plaatste hij zijn wijsvinger op de hoge e-snaar, maar dan op het derde vakje. Vervolgens weer vier maten op de hoge c-snaar in het eerste vakje. Daarna vier maten op de b-snaar in het eerste vakje. En ten slotte vier maten op de g-snaar in het eerste vakje. En nu had hij in principe een liedje. In principe, omdat hij alleen de hoogste drie snaren bespeelde en geen maat kon houden. Cccc ffff fffff cccccc, ccccc, ffffff ffffff cccccc. Gggg, ffff, cccc, aaaa. Gggg, ffff, cccc, aaaa. Dat was het, er ontbrak meer dan er aanwezig was. Toch was het niet niéts.
zingen (2)
Volgende
Volgende