Eten weggooien is zonde. Dat heeft mijn moeder me ingepeperd. Strikt gezien was ze nog van de oorlog: toen Nederland bevrijd werd was ze 1.

‘We cannot read the darkness,' schrijft Maggie Nelson in haar meesterwerk Bluets: een verzameling korte, kale teksten over liefde, verdriet en liefdesverdriet.

Gisteravond ging ik met mijn zoon naar de bios om de documentairefilm ‘Louis’ te zien.

Ik herken het zoeken naar comfort op de hoefvormige sofa in het gedicht ‘Ongeremd’ van de Antwerpse spokenworddichter Esohe Weyden.

Regelmatig sturen uitgevers me ongevraagd boeken toe. Het zijn meestal dichtbundels of debuutromans of publicaties over alcoholisme of autisme.

Ruim elf jaar na de schietpartij was er gisteren opnieuw veel politie op de been in en rond winkelcentrum De Ridderhof in Alphen aan den Rijn, vanwege ‘een dreigende situatie’.

Bij uitgeverij Opwenteling verscheen een poëzie-bloemlezing getiteld: 'Controversiële diersoort'. Ik heb maar 150 woorden, dus geen ruimte om de titel uit te leggen. Had ik die ruimte wel, dan had ik het niet gekund.

Negen jaar geleden had ik geen huwelijk meer, geen geld meer en sinds kort ook geen roes meer. Ik leefde in een stacaravan in het dorp Den Ilp, waar 's nachts zwanen rondscharrelden.

Ongeveer vijftigduizend keer per dag komt op de radio het reclamespotje van Verisure langs. De ene vrouw vraagt aan de andere: “Jullie hebben toch zo'n alarm van Verisure?”

Soms heb ik met iemand een zakelijke afspraak en word ik gebeld met de mededeling dat de ander ziek is en de afspraak verzet moet worden. Geen probleem, antwoord ik altijd, veel beterschap.

Via een opiniestuk in Trouw van Boris van der Ham, bestuurslid van Humanists International, kwam ik op een rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau, dat een maand geleden verscheen.

Voor mijn podcast Nuchter sprak ik met psycholoog Matthijs Kruk over seksverslaving. Behalve behandelaar is Kruk ervaringsdeskundige: jarenlang liep hij vast in ongewenste gewoontes rondom seks en deed hij anderen en zichzelf pijn met zijn gedrag.

Als het te druk is in mijn hoofd is er muziek om de boel weer wat rustiger te krijgen. Ik heb een aantal go to-albums, waarvan drie met alleen piano: Solo Piano I van Chilly Gonzales, Early Piano Works van Erik Satie (uitgevoerd door Reinbert de Leeuw) en Private Concert van John Lewis.

Gisterochtend had ik de intake bij de instelling die volwassenen met autisme ‘helpt om hun leven weer op de rails te krijgen’. Alsof ik een trein ben op zijn zij die overeind wordt getrokken.

Gisteren zat mijn metertje al vol, maar ik moest naar de supermarkt, want een mens moet eten (en een hond ook).

Morgen heb ik een intake bij een instelling die volwassenen met autisme ‘weer op weg helpt’. Ik voel me alsof ik autopech heb en een bezoekje ga brengen aan de Wegenwacht.

Op 29 april zal de 57-jarige Richard Bernard Moore na een verblijf van twintig jaar in de dodencel door een vuurpeloton worden geëxecuteerd. Ik weet niet wat onmenselijker is: iemand fusilleren of iemand daar twee decennia lang op laten wachten.

Gisterochtend app'te ik een goede vriend die ik al twee jaar niet had gezien. Hij woont niet meer hier, komt wel af en toe terug. Het was er na de pandemie nog niet van gekomen om een afspraak te maken. Ik weet niet precies waarom, je kunt niet alles weten.

Een manier voor mij om te ontprikkelen is naar Vroege vogels luisteren. Vanochtend vroeg ging het over de nachtvlinder. Vanzelfsprekend heb je nachtvlinders die 's nachts actief zijn, maar hou je vast: er zijn ook dagactieve nachtvlinders!

Het is zo druk in mijn hoofd. Steeds als ik er met iemand over praat zegt die persoon: iedereen heeft wel eens een druk hoofd.