Op 2 januari 1972 is Gisèle Lestrange al anderhalf jaar de weduwe van de dichter Paul Celan, die zichzelf in de Seine had gestort. Ze schrijft een brief aan de dichter Ingeborg Bachmann, die jarenlang hartstochtelijk met haar man had gecorrespondeerd en een jaar later zou overlijden aan de gevolgen van een brand.

Op het instagramaccount Charlie leest schrijft de 27-jarige Charlotte slimme dingen over mijn roman ‘Rigolettohof’ en deelt ze deze zin: “Wat me gelukkig stemt is niet op waarheid berust, maar het geluk dat het teweegbrengt is wél waar.”

Ooit was ik in dienst bij een communicatieadviesbureau, waar ik begon als uitzendkracht en na een paar jaar benoemd werd tot directielid. Hoog salaris, groot huis en van-de-zaak een zwarte Volvo stationcar.

In de familieapp nodigde mijn stiefmoeder ons uit voor Tweede Paasdag. ‘Een dinch bij mij, komen jullie ook?’ Autocorrect, dacht ik, ze bedoelt lunch.

Het woord ‘gaaf’ gebruikten we vroeger als we een Chinese beuk wonnen bij het knikkeren, of als de buurman zijn Simca met racestrepen had beplakt.

Tijdens de pandemie maakte ik meerdere malen per dag eindeloze wandelingen door het dorp waar ik woon en ook door het aangrenzende Amsterdam-Noord. Ik had geen doel, maar zo was ik in ieder geval in beweging, in een tijd waarin alles stil leek te staan.

Gisteravond was het Boekenbal, dit keer in de Escape in Amsterdam. 1700 man wilden allemaal in één keer naar binnen, wat natuurlijk niet ging: we moesten heel lang in de rij.

Gisteren tijdens het mondkapjesdebat zei Hugo de Jonge: “Ik heb onbedoeld de indruk gegeven dat ik op geen enkele manier betrokken ben geweest bij de contacten met Sywert van Lienden. Ik had moeten vermelden dat ik contacten óver van Lienden heb gehad met ambtenaren.”

Als kind verslond ik Kruistocht in spijkerbroek van Thea Beckman. Toen ik het uit had begon ik opnieuw. Zo had ik een en hetzelfde boek steeds weer opnieuw kunnen lezen.

Koeman is de nieuwe bondscoach van het Nederlands Elftal. Ook de oude, want hij is de voorganger van de huidige. Stapt hij op, dan kan het zomaar zijn dat de huidige hem weer opvolgt.

In mijn huis heerst zoveel mogelijk orde. De sleutels liggen in het sleutelbakje. De afstandsbediening naast de televisie. Mijn sokken in de la, enkele exemplaren in een schoenendoos.

Vandaag precies zes jaar geleden overleed Wim Brands. Elke dinsdagavond na onze gezamenlijke radiouitzending reden we van Hilversum naar huis.

Vanochtend vlak na het opstaan zette ik een CD van Nick Cave op. Ik zong mee dat het een aard had met zijn versie van het liedje Rye Whiskey.

Door corona had het een tijd stilgelegen, maar gisteren vond weer het jaarlijkse etentje plaats met mijn oud-klasgenoten van het vwo

De mensen van de Radiolab-podcast maakten een jaar geleden een geweldige aflevering, getiteld The Cataclysm Sentence.

Ik beschik over competenties en op basis daarvan word ik uitgenodigd om dingen te komen doen, bijvoorbeeld een voordracht houden of pas nog om ergens in een zaal een masterclass autobiografisch schrijven te geven.

Ik heb niks om aan te trekken, behalve wat in mijn kast ligt. Winkels wil ik niet in. Dan vragen mensen of ze me kunnen helpen.

We gingen een duik nemen in het IJ. In badjas schuifelden we door de straten van de stad tot we er waren.

Ik was een keer op een bruiloft. De stukjes begonnen, iedereen draaide zijn stoel richting het podium. De microfoon deed het niet, dus ik leunde voorover om het te kunnen horen.

De klok ging een uur vooruit. Ineens was het zestig minuten later. Niet echt natuurlijk, het is een afspraak.