Gisteren gaf Rob de Nijs zijn afscheidsconcert in de Ziggo Dome. Bijzonder was dat hij afsloot met het lied Niet voor het laatst. Daarin zingt hij: “God, is het zoveel wat ik vraag? Geef me gisteren in ruil voor vandaag.”

In zijn column in De Limburger schrijft Leon Verdonschot over Pinkpop en de terugkeer van Eddie Vedder, dertig jaar na het legendarische optreden van diens band Pearl Jam.

Mjjn zoon deed me een dichtbundel cadeau van Kelly Stam: De rijmende borderliner. Stam behoort tot de een op de honderd Nederlanders met een borderline-persoonlijkheidsstoornis.

Haringen in een ton hebben meer ruimte dan passagiers van boven de 1 meter 90 in de economyklasse van een vliegtuig, maar ik klaag niet, want haringen in een ton zijn dood en ik leef nog.

Mijn favoriete restaurant op Curaçao is Surinaams-Javaans en heet ‘Smulboetiek Warung Jawa’.

Het paradijs bestaat. Om er te komen hoef je niet deugdzaam te leven, je moet alleen naar Curaçao vliegen, een halfuurtje rijden en de sleutel van het hek hebben.

Gisteren dobberde ik op mijn rug in kraakhelder water. Boven me een streeploze lucht. Als ik al mensen hoorde, waren ze aan het lachen.

Zonder een prijsvraag te hebben uitgeschreven kreeg ik toch een reeks inzendingen binnen met mogelijke bestemmen waar ik me bevind. Het is Curaçao en het is hier prachtig.

Meteen na aankomst pak ik mijn koffer uit, maak ik stapeltjes in de kledingkast: de sokken bij de sokken, de T-shirts bij de T-shirts.

Ik ga op reis. Leuk, maar het liefst ben ik thuis en trippel ik als een muis in een tredmolentje elke dag op dezelfde manier de dag door.

Mensen zeggen vaak tegen mij: Je moet het niet zo groot maken. Dan ga ik dus proberen om het kleiner te maken, maar dat is alsof iemand me vraagt om een slaapzak in een boterhamzakje te proppen.

De aardbeien van Boer Erik zijn in de aanbieding, twee bakken voor zes euro. De marketing werkt: ook al ken ik de beste man helemaal niet en weet ik niet eens of hij wel echt bestaat, toch zou ik ‘m zo op mijn kinderen laten passen.

Morgenmiddag om 14 uur dragen “de topdichters Lucas Hirsch, Fred Papenhove, John Schoorl, Bas Belleman, Joshua Baumgarten en Erik Jan Harmens” voor uit eigen werk.

Het nummer ‘We Cry Together’ op het meest recente album van Kendrick Lamar is een bijna zes minuten durende ruzie tussen een man en een vrouw.

Bij mij in de straat staat een auto met zeker dertig van die geurboompjes aan de binnenspiegel gebonden.

Als iemand vraagt of ik mee wil naar een concert, zeg ik meestal nee. Sardientjes in een blik krijgen meer ruimte dan ik.

Als ik hardloop groet ik de mij tegemoetkomende lopers. Sommigen reageren niet, wat een aso-beren, maar wat ook kan is dat ze oortjes in hebben en niets horen.

Fjodor Dostojevski verbraste zijn complete vermogen aan de roulettetetafel, de Nederlandstalige R&B-zanger Jeroen Antoine in een paar minuten zijn complete studiefinanciering.

In zijn dagboek analyseert dichter, schrijver en filmmaker Jean Cocteau zijn opiumverslaving zo messcherp dat zijn woorden bijna zestig jaar na zijn dood in abri's op straat zouden moeten hangen, dwars over de gok- en drankreclames heen.

Het gezelschap kende elkaar nog niet, het idee was dat we zouden speeddaten. Er stonden lange tafels en de mensen aan de ene kant bleven zitten, terwijl de mensen aan de andere kant steeds een plek opschoven.