Gisteren schreef ik over hoe ik honderd jaar geleden als manager op een kantoor werkte. De meeste ziekmeldingen waren op maandagochtend en mensen moesten dan mij bellen. “Ik ben ziek,” kreeg ik dan te horen, waarop ik de ander beterschap wenste.

Het voelt als honderd jaar geleden, maar een tijdlang werkte ik als manager op een kantoor.

Mijn broer is grafisch ontwerper en een goeie ook, terwijl ik nog geen rechte lijn kan trekken.

Er lag een doos kaasvlinders in de la. Het woord ‘kaasvlinder’ ademt vrijheid, nog voor de eerste hap fladder ik al.

Je hebt iets met taal en daardoor valt het je op dat steeds meer mensen als ze over zichzelf praten in de tweede persoon praten.

Soms heeft iemand die ik ken iets bijzonders meegemaakt. Als die zijn verhaal begint met de zin: “Je kunt je niet voorstellen wat ik heb meegemaakt!” denk ik: overbodig om te zeggen.

“Alleen as weet wat het is om te zijn opgebrand,” dichtte Joseph Brodsky, die daarmee liet zien dat je álles kunt personificeren, ook wat rest van een sigaret.

Een goede slaper ben ik nooit geweest, omdat ik niet over een off-knop beschik om in te drukken als je uit mag gaan.

Een gedicht van Sara Eelen begint met de zin: “We wassen elkaar met de andere kant van hetzelfde washandje.” Het duurt lang voor ik verder kan lezen - het is me tot nu toe niet gelukt en ik ben al een dag met het gedicht bezig.

Ik slik medicatie om de miljarden gedachten in mijn hoofd die daar niet-aflatend haasje over springen, nu eindelijk te bedwingen.

Ik luisterde dus via mijn oortjes naar de radio en toen ging het over het overleg binnen de Europese DE JONG INTRA VAKANTIES!

Boek ingeleverd en zo'n beetje tegelijkertijd een hele grote opdracht afgerond. Twee keer op send drukken en klaar.

Gisteravond laat rende ik met mijn dochter door de polder. We werden niet opgejaagd, maar liepen er vrijwillig, in sportkleding.

Als Jan Arends (1925-1974) in een gedicht schrijft: ‘er breekt/een draadje’, dan bedoelt hij misschien wel: ‘JE breekt/een draadje’.

Ik denk dat ik in mijn leven zeker vijfduizend keer een dichtbundel van Jan Arends (1925-1974) heb opengeslagen.

Pas moest ik ergens komen aandraven, maar was ik brak als een paard dat in plaats van water een halve badkuip rye whiskey had leeg lopen slobberen.

“There are no instruments for measuring color; there are no color thermometers,” schrijft Maggie Nelson in Bluets.

Van de vorige medicatie werd het rustiger in mijn hoofd, maar dan weer zo rustig dat ik zeker een paar keer per dag ineens best wel moe werd.

In het kader van de Kinderboekenweek was ik te gast in groep 8 van een basisschool in het dorp waarin ik woon.

De vrouw met de drie vechthonden liep voor een keer niet met een boog om me me heen, maar recht op me af, waardoor tussen haar beesten en het mijne een klein gevecht met stofwolk ontstond, met een hoop lawaai en consternatie als gevolg.