Pas stuurde ik iemand een voorstel voor een zakelijke tekst. Het was nog maar een beginnetje, dus ik schreef in de begeleidende mail: “Graag even tweaken.”

Mijn hond is bang voor andere honden, voor gillende kinderen, voor mannen met zonnebrillen, voor mannen met petten, voor mannen met petten en zonnebrillen, voor gillende mannen met petten en zonnebrillen, voor vuurwerk en andere harde geluiden, en voor ballonnen.

Ik heb een koppelteken nodig om het woord tijloos los te kunnen zien van de ‘s’ in herfst. Herfsttijloos wordt bij mij: ‘stijlloos’,

Lee Perry, een van de koningen in het genre, zei dat dubreggae de luisteraar in staat stelt om ruimte in de muziek te horen. Precies vanwege die ruimte en die ‘three-dimensional vista’ is dub een van mijn favoriete muziekgenres.

Ik kreeg een brief. Aan het logo op de envelop kon ik zien van wie hij kwam. Ik ging zitten op een stoel met de envelop in mijn hand.

Mijn zoon organiseert via zijn Instagram-account een schrijfchallenge. Hij nodigt zijn volgers uit om een gedicht te schrijven met als thema: “Later als ik dichter ben.”

De alcohol had me druistig gemaakt, het deuntje van Turks Fruit fluitend trapte ik op de pedalen alsof we door een peloton werden opgejaagd.

Eergisteren zat ik thuis in het donker. Ik deed alsof er niet was, want het was Sint Maarten en ik had geen snoep in huis.

In het Smurfenlied van Vader Abraham, oftewel de afgelopen week overleden Pierre Kartner, worden ook heel veel vragen gesteld. Gelukkig volgen daar in dit geval meteen de antwoorden op.

Ik werk hard aan mijn nieuwe dichtbundel die in april volgend jaar verschijnt. Ik sta aan bij alles wat ik lees, maar ook als ik door mijn dorp wandel of podcasts luister.

Ik moest iemand mailen en kon niet op de juiste aanhef komen. ‘Geachte’ was veel te sjiek. ‘Beste’ klonk wat te plichtmatig, zoals je een jarige werktuiglijk toe kunt zingen.

Gisteravond woonde ik een lezing bij van kunstenaar Job Koelewijn. Hij sprak iets van twee uur, toen het voorbij was voelde het alsof we net begonnen waren.

Ik reisde met de trein van mijn woonplaats naar Den Haag. En weer terug, want anders zat ik nu nog in Den Haag.

Steeds vaker hoor ik mensen als ze iets vragen erbij zeggen: “Nee is ook een antwoord.”

Chr. J. van Geel (1917-1974) schreef een gedicht over hoe hij een rondje fietste, waarover hij verder niets te melden weet. Ik fiets, staat er en daar blijft het bij qua beschrijving.

Gisteravond at ik bij een nieuw restaurant in Amsterdam: Apollonia. Ik dacht meteen aan de spin-off-formatie van Prince: Apollonia 6, wat weer een sequel was van Vanity 6.

Op haar warm aanbevolen Instagram-account neurodivergent_lou schrijft de 20-jarige Louise dat er binnen de autistische gemeenschap twee categorieën te onderscheiden zijn: mensen die graag sokken dragen en mensen die juist niét graag sokken dragen.

Joni Mitchell zong: “Don't it always seem to go/that you don't know what you got 'til it's gone.//They paved paradise and put up a parking lot.”

Sigur Rós kan soms hopeloos ontoegankelijk zijn, maar weet toch op een dinsdagavond de AFAS Live in Amsterdam uit te verkopen.

Ik ben een drukbezet man, al is dat vooral in mijn hoofd. Zo heb ik vandaag drie afspraken, maar breek ik me al de hele ochtend het hoofd over hoe ik het allemaal voor elkaar moet boksen.