In een boeiend interview met David Remnick van The New Yorker, praat Salman Rushdie over zijn nieuwe boek en kijkt hij terug op de fatwa die al in 1989 over hem werd uitgesproken en wat er sindsdien verder is gebeurd.

Gisteren zou er een mannetje komen om de bel van de buitendeur te maken. Ik had een briefje opgehangen: “Bel stuk” en daarbij mijn 06-nummer.

Gisteravond ging ik vroeg naar bed, maar ik lag erbij als een plank. Totaal verstijfd, en hoe harder ik mezelf beval om te ontspannen, hoe harder het hout werd.

Ik haat columns die gaan over het schrijven van een column, en ik haat dus ook dit blog dat gaat over het schrijven van een blog.

“Verklaart” is met een d, maar daar wil je niet over piepen als je de uitslag van diagnostisch onderzoek krijgt. Verder nam ik aan dat als er stond: we kunnen concluderen, dat die conclusie ook daadwerkelijk getrokken ging worden.

Na nachtenlang slecht slapen sliep ik vannacht eindelijk weer eens een keertje goed. ‘Verkwikkend’, dat woord lag vanmorgen op mijn tong.

Ik luister graag naar de podcast Meeuwig praat met koks, waarin Manfred Meeuwig, de naam van de serie zegt het al, met koks praat. Ik kan op zich best koken, maar een expert ben ik allerminst en ik vind het heerlijk om mensen die er écht iets van weten te horen praten over ‘de mise en place’, ‘à la minute koken’ en het verschil tussen een fond en een glacé.

Gisteravond was ik op een spoken word-evenement in De Doelen in Rotterdam. Mijn zoon trad op en dat deed hij heel erg goed.

Van veel artiesten heb ik geen idee of ze dood zijn of nog leven, en dat zegt niets over hen en alles over mij. Oscar Harris leeft gewoon nog, hij wordt eind dit jaar 80.

De bel van de buitendeur is stuk, al twee weken. Ik heb ook een binnendeur, daarvan doet de bel het gewoon, maar om daar te komen moet je eerst door de buitendeur.

Dag 4 zonder medicatie. Om met de dichter K. Michel te spreken voel ik me naakt als de stenen.

Ik slik sinds een aantal maanden medicatie die helpt om mijn hoofd rustig te krijgen. Het werkt, maar de bijwerkingen (vochtige vingertoppen, droge tong, lusteloosheid, spiertrekkingen) werken dermate op mijn zenuwen dat ik er naar mijn gevoel onderaan de streep eerder op achteruitga dan vooruit.

Ik hoorde op de radio een reclame van Sunweb. Bij die naam denk ik aan door gouden stralen beschenen spinrag.

In Berlijn waren er norse, zwijgende obers die zich nog te goed voelden voor een hoofdknikje.

In Berlijn bezocht ik de voormalige luchthaven Berlin-Tempelhof. Het gigantische terrein is al vijftien jaar braakliggend.

Vanwege bezigheden elders moet je dit dagelijkse blog vanaf morgen een aantal dagen missen. Een aantal dagen, hoelang duurt dat?

Emoties reguleren vind ik lastig. Als iemand doodgaat hou ik me vooral bezig met feitelijkheden: hoe laat is hij doodgegaan, waaraan precies? Zie ik iedereen snotteren bij de koffie en de cake, dan voel ik me een alien.

Ik heb een vriendin en als ik haar voorstel aan iemand zeg ik: “Dit is mijn vriendin.” Ik heb ook andere vriendinnen, waarmee ik geen bijvrouwen bedoel, maar gewoon vrouwelijke vrienden.

Het is de zomer van 1979 of misschien 1980. Mijn ouders zijn al van tafel en bed gescheiden, maar nog niet officieel.

En toen drukte ik op send en leverde ik de allerlaatste correcties in van de zetproef van mijn nieuwe dichtbundel.