Bloed moeten laten prikken in het ziekenhuis. De afspraak is om 8:25 uur, ik zou om tien over acht van huis kunnen gaan. Maar dan laat ik het er wel echt op aankomen, beter neem ik wat marge in acht.

Mijn bel is stuk. Nu zou ik 'm moeten maken, of beter nog moeten láten maken, maar ik doe het niet. Een briefje ophangen doe ik ook niet.

De nieuwe bundel is zo’n beetje af, al worstel ik al een paar dagen met nota bene de éérste strofe van het éérste gedicht: regels die ik als eerste schreef en in beton gegoten leken.

Mijn geliefde deed me een bewaarblik cadeau. Het woord bewaarblik maakt me vrolijk, het is kneuterig op een manier die ik kan verdragen.

Gisteravond werd een ode gebracht aan Menno Wigman, vandaag breng ik een ode aan Diana Ozon.

De nautilus is een inktvissoort die in een schelp woont die bestaat uit verschillende kamers. De grootste is de woonkamer. Een mens leeft in zijn leven ook in verschillende kamers, John Updike schreef er een fraai gedicht over: Chambered Nautilus.

Gisteren zag ik al mijn oud-collega's weer. Ze waren samengekomen in een zaaltje en dat zaaltje was de tijdmachine. Ik stapte erin en was onderdeel van de groep, en toen ik naar buiten stapte was ik het weer niet meer.

In I'm Not In Love van 10cc blijft de zanger maar benadrukken dat hij niet verliefd is, alleen maar een beetje een gekke levensfase doormaakt.

Vanochtend vroeg liep ik met de hond door het park, waarna ik de drukke weg terug moest oversteken om weer thuis te komen.

In de krant ging het over het verschil tussen een tank en een pantserwagen. Een pantserwagen is kwetsbaarder voor beschietingen dan een tank, “die pas echt stootkracht biedt”.

Vanochtend las ik dat prins Harry met het schrijven van zijn autobiografie “grip probeert te krijgen op zijn eigen narratief”.

‘Never Let Her Slip Away’ van Andrew Gold gaat over iemand die zijn geliefde aan de telefoon heeft en haar ongelofelijk mist, waarna meteen de aap uit de mouw komt: hij kent haar pas een week.

Als ik ga wandelen of hardlopen kan ik vanuit mijn huis verschillende kanten op. Dat is op zich niet uniek, veel mensen die willen wandelen of hardlopen kunnen verschillende kanten op.

Gisteren reed ik met de auto door Amsterdam-Zuid en moest ik linksaf slaan, de trambaan over.

Op 30 december schreef ik dat ik nog op maniakale wijze aan het wijzigen was in de zetproef van mijn nieuwe dichtbundel. Vandaag is de laatste dag dat ik dat kan doen, morgen gaan ze de wijzigingen doorvoeren.

Vanochtend had Astrid Kersseboom op NPO Radio 1 een gesprek met een huisarts die ongeneeslijk ziek is en het was een boeiend gesprek.

Ik lees ‘Friends, Lovers and the Big Terrible Thing’, de memoires van Matthew Perry. Ik schreef al over hem in mijn eigen boek ‘Door het licht’.

Ik hou van 2 januari, omdat het echt zo'n niksdatum is. De dag is de verwezenlijking van het grote niets en ik houd zo van niets.

Gelukkig nieuwjaar allemaal. Dat wordt me van alle kanten toegewenst, maar het is mij te algemeen.

Vanochtend op de radio hoorde ik een interview met Han van Bree, historicus en al veertig jaar betrokken bij de uitgave van Het aanzien van... - een jaarlijks verschijnend boek waarin het wereldnieuws van de afgelopen twaalf maanden in foto's met onderschriften wordt weergegeven.