I Love Music van Ahmad Jamal is mijn favoriete muziekstuk. Eigenlijk: één van mijn favoriete muziekstukken, maar ik heb zin om in absoluten te schrijven.

Ik ben niet van de fabels en weet bovendien niet eens het geslacht, maar de reiger in het park noem ik Meneer de Reiger.

Net stootte ik mijn teen aan het kerkbankje in de gang. Een pijnscheut volgde, maar ik stoot mijn teen vaker, altijd aan dat vermaledijde kerkbankje, en ik weet dat de pijn eventjes hevig is, daarna minder wordt.

Het gebeurt regelmatig dat ik nog maar net begonnen ben met mensen iets te vertellen, over wat ik heb meegemaakt of wat ik voel, en dat ze dan zeggen: “Dat kan ik me voorstellen.”

Gistermorgen moest ik om half elf in Rotterdam zijn. Het zou me een uur kosten om er te komen en omdat ik niet te laat wilde komen nam ik een half uur marge in acht.

Een van de redenen waarom ik zo van poëzie houd, is dat dichtregels als zorgen door je hoofd kunnen spoken, alleen zijn het geen zorgen, maar dichtregels.

James Blunt heeft het gepresteerd om in een liedje de naam “Simona” te laten rijmen op “You're getting older”, “Wish I had known that” en “Wish I was sober”. Dat is bijna misdadig, maar de componist van dienst is er bij mijn weten niet in pek en veren voor door de stad rondgedragen.

Vannacht onweerde het. Ook al was het ver weg, ik deed toch het raam dicht.

Als zelfstandig ondernemer doe ik elk jaar aangifte inkomstenbelasting en elk kwartaal aangifte omzetbelasting.

Trouwe lezers weten dat ik iedere dag begin met een wandeling met de hond door het park. Ik ben er vroeg, alle paden zijn nog verlaten.

Gisteren werd ik gefilmd terwijl ik op de bank in mijn woonkamer zat met de laptop op schoot. Wat tik je ten overstaan van de camera?

Vandaag wordt er bij mij thuis gefilmd. In de afgelopen weken ben ik vaak gefotografeerd en gefilmd. Als dat gebeurt denk ik vaak aan mijn vader. Die had fotografie als hobby en oefende op mij.

Ik had een heel blog geschreven over mijn oplossing voor hooliganisme, een oplossing die zich laat samenvatten als: pragmatisch, maar verwerpelijk. Vanwege die verwerpelijkheid publiceer ik mijn blog toch maar niet.

Ik hou van Anita Meyer, omdat zij er zolang ik er ben altijd is geweest. Haar liedjes gaan langs me heen, wat ik volstrekt niet onaardig bedoel, het is gewoon niet helemaal mijn genre.

Premier Rutte heeft het debat over de verkiezingsuitslag voor vandaag afgezegd omdat hij ziek is. Wat mij betreft is dat informatie genoeg, maar in een tweet moest hij zonodig toelichten dat hij er een doorwaakte nacht op heeft zitten, “omdat ik waarschijnlijk iets verkeerds heb gegeten”.

Ik heb inmiddels een hele rits interviews gegeven over mijn nieuwe dichtbundel De man die blauw werd, over mijn autismediagnose en over autismespectrumstoornis in het algemeen.

Beethoven en Schubert stierven een jaar na elkaar, allebei in Wenen. De eerste gevierd, de ander nog redelijk onbemind. De eerste in 1827 op 57-jarige leeftijd, de tweede in 1828 op 31-jarige leeftijd.

Vaak zit mijn hoofd vol zorgen. Meestal gaat het over kleine dingen, bijvoorbeeld dat ik iemand op straat begroet die ik helemaal niet ken. Die kijkt me verbaasd aan: En wie ben jij?

Gisteren zat ik in een leeszaal de dagboeken en correspondentie van dichter Menno Wigman door te spitten. Ik werk namelijk aan zijn biografie.

De klimop op mijn balkon is al jaren dood. Toch geef ik ‘m water, in de hoop dat hij op een dag weer opleeft.