Ik wil nog even iets kwijt over alle mensen die mij lieve berichten sturen, via allerlei kanalen: dank jullie wel.

Vannacht sliep ik bijna in toen er ineens een punt van zorg boven kwam drijven. Iets wat ik lang geleden al had moeten oplossen, maar had laten liggen omdat andere dingen belangrijker waren.

Vanmorgen heel vroeg hoorde ik de vogels fluiten. Geen idee wat voor een vogels, ik weet er niets van, maar ze gingen als een malle.

Halverwege de jaren tachtig was zanger Colin Vearncombe (artiestennaam: ‘Black’) betrokken geweest bij een serie auto-ongelukken. Bovendien was zijn moeder ziek, had zijn platenmaatschappij ‘m de bons gegeven, was zijn huwelijk stukgelopen en hij had geen huis.

Net liep ik iemand tegemoet die me gespeeld schuldbewust aankeek. Schuldbewust omdat zij me tegemoet kwam fietsen over de smalle stoep.

Soms zegt iemand tegen mij: “Doe maar net alsof ik er niet ben.” Daar ben ik dan zo goed in dat de ander zich verbijsterd uit de voeten maakt.

Caroline Tensen schreef een boek over de overgang. Op tv vertelde ze erover: “Ik liep letterlijk en figuurlijk met mijn ziel onder mijn arm.”

Ik had vanmorgen een prettig gesprek met een dichter en een poëzieliefhebber over mijn nieuwe bundel, dat binnenkort als podcast zal verschijnen.

Soms geef ik zo veel interviews over hoe mijn hoofd werkt en wat mijn grootste angsten zijn en mijn meest pregnante gevoeligheden, dat het voelt alsof ik over iemand anders aan het praten ben.

Soms ben ik bang dat ik vergeet dat ik al twaalf jaar niet meer rook. Dat ik ineens het cellofaan van een pakje trek, een sigaret opsteek, diep inhaleer. Om dan pas te bedenken: o nee, ik was gestopt.

Vanochtend vroeg liep ik met Nina door de polder. Dan is er nog niemand en een verlaten wereld is voor mij, zeker aan het begin van de dag, een ideale wereld.

In de vroege jaren negentig was ik organisator van literaire evenementen in een theater in Amsterdam-West. Als mensen vroegen wat ik deed, zei ik: dát.

Ik heb een harige huisgenoot en val met mijn 52 jaar ten prooi aan aftakeling, dus is de aanschaf van een kledingroller geen overbodige luxe.

Onnodig vind ik het om een product aan te prijzen met: “Kan in de vaatwasser.” Want álles kan in de vaatwasser, je wilt soms alleen niet weten hoe het eruit komt.

Gisteren had ik zin in vis en de visboer zei: “Moet je zeewolf nemen,” dus ik een mootje zeewolf mee, op de terugweg me bedenkend hoe aantrekkelijk het woord ‘mootje’ toch klinkt.

De afgelopen weken heb ik me regelmatig in het openbaar uitgesproken over mijn autismediagnose. Of eigenlijk moet je zeggen: mijn autismespectrumstoornisdiagnose. Soms denken mensen dat ik een exhibitionist ben, maar het tegendeel is waar.

Vandaag heb ik geen kracht. Ik heb veel te doen, maar kom er niet toe.

Hoe ik mij tot groepen verhoud, wordt goed vertolkt in het liedje ‘Standing on the inside’. Oorspronkelijk is het van Neil Sedaka, maar in Nederland werd het een hit dankzij de gelegenheidsformatie Full House, starring de twee jaar geleden overleden Boggle-baas Frank Kramer.

Het is de ochtend na het Boekenbal en nu wil ik alle mensen die ik maar héél even sprak een berichtje sturen, omdat ik door iemand anders aan de schouder werd getrokken terwijl ze nog midden in hun verhaal zaten.

Alle kranten staan vol met artikelen over Caroline van der Plas en de leider van de BoerBurgerBeweging schuift aan bij iedere talkshow. Vandaag schrijven vervolgens alle columnisten van Nederland dát alle kranten vol staan met artikelen over Caroline van der Plas en dat de leider van de BoerBurgerBeweging aanschuift bij iedere talkshow.