Ik schrijf veel over mijn hoofd. Wat ik probeer is het persoonlijke universeel te maken. Mijn hoofd is jouw hoofd.

Mijn volgende blog is het huidige. Als mensen zeggen: “Het volgende verhaal gaat over...”, dan denk ik: oké, eerst even het huidige verhaal aanhoren, zijn we daarna toe aan het volgende. Maar wat blijkt: met het volgende wordt het huidige bedoeld.

Het liedje Patience van de IJslandse zangeres Ólöf Arnalds lijkt uit een spelonk te komen. Een spelonk waar ik vóór wil staan zoals ik terrasheaters opzoek in de vrieskou.

Mensen met autisme (maar niet álle mensen met autisme) hebben vaak (maar niet altijd) een bovenmatige interesse in (of een ruime belangstelling voor) één onderwerp (of enkele onderwerpen).

Toeristen op Rhodos staan met hun rolkoffers op het strand op evacuatie te wachten. Het is hetzelfde strand waar ze eerder nog lagen te bakken.

Wegens ziekte moet mijn huisarts stoppen met werken. Het is een erg lieve man, ik gun ‘m het beste. Daarnaast klopt het in mijn hoofd gewoon niet, een zieke huisarts. Het is net zoiets als een depressieve psycholoog of een sterk vermagerde banketbakker.

Soms zie ik publiciteitsfoto's van mezelf uit de tijd dat ik heel veel dronk. Je kunt ze eenvoudig opsnorren via Google, maar doe maar niet. Kijk naar me nu.

Pablo Neruda dichtte: ‘Cuando no puedo mirar tu cara/miro tus pies.’ Als ik niet naar je gezicht kan kijken, kijk ik naar je voeten.

Pas zag ik een foto van mijzelf ruim dertig jaar geleden. De foto zat in een boekje dat ik destijds publiceerde en is genomen door Alfred Verboom.

Ik woon langs een weg waar je 30 mag, maar de meeste mensen rijden 50.

Jane Birkin is dood. Haar stem was zacht, ik kon haar verdragen.

Ik kan de rest van mijn kleding net zo goed weggooien, want ik wil alleen nog maar de broek en het overhemd dragen die zijn gemaakt van 96% katoen en 4% elastaan.

In haar autobiografie Nostalgie is ook niet meer wat het was zegt actrice Simone Signoret (1921-1985): “Ik ben van mening dat je volledig door andere mensen wordt gemaakt, en op het moment dat je over jezelf gaat vertellen, vertel je over anderen.”

Als ik het wat rustiger heb, krijg ik stress. Ik hoef maar een paar dingen te doen, steeds kijk ik naar de drie items op mijn to to-lijst. Ik tel ze: 1, 2, 3. Ik tel ze achterstevoren: 3, 2, 1.

Ik weet soms niet goed wat waar is en wat niet. Ook heb ik soms moeite om de werkelijkheid te scheiden van de waan. Maar als ik hardloop is alles echt.

Lang niet altijd besteed ik mijn tijd nuttig. Het is sale en urenlang doorzoek ik websites van modebedrijven op jacht naar koopjes.

Alles weer normaal, vandaag ben ik niet meer jarig. Zoals er mensen zingen: was het elke dag maar Kerstmis, zijn er ook mensen die op hun verjaardag verzuchten: kon dit maar blijven duren.

Vandaag ben ik jarig. Een heel jaar lang zal ik 53 jaar oud zijn.

Omdat het oog ook wat wil, ga ik elke dag even planken. Daarvoor gebruik ik op mijn telefoon een boksklok-app, die drie keer aftelt van dertig naar nul en tussendoor steeds tien seconden pauze.

O hoofd, wat ben je druk. Altijd op toeren: nooit rust. Eén lang uitgerekt vroem.