Na het crisisoverleg van afgelopen nacht kwam Hugo de Jonge naar buiten en sprak hij de volgende woorden: “Ik denk dat het zou moeten kunnen lukken om eruit te komen.”

Gisteren net na de storm ben ik gaan hardlopen door het natuurgebied. Het riet was collectief omgewaaid en zal beetje bij beetje weer overeind komen.

Als code rood wordt afgekondigd stelt me dat gerust. Er is sprake van een noodsituatie, iedereen moet actie ondernemen. Overigens bestaat die actie er meestal uit dat je dingen niét moet doen.

Ik werk aan een album met Nederlandstalige liedjes. Als mensen me ernaar vragen, antwoord ik dat ik al vanaf mijn vijftiende liedjes maak.

Normaal gesproken zegt de kleine vrouw met de grote hond me vriendelijk gedag. Vanmorgen niet.

Pas was ik op een begraafplaats en las ik de inscripties op de grafstenen. Steeds trok ik het jaar waarin mensen geboren waren af van het jaar waarin ze waren overleden.

Ik heb een nieuwe tactiek als iets in het huis stuk is: niets doen.

Daarom hou ik zo van poëzie, zoals die van Idwer de la Parra. Kraakheldere taal, geen speld tussen te krijgen en tegelijkertijd heb je geen idee wat je eigenlijk leest.

Uitgesproken vrolijke liedjes als Good Times van Chic heb ik altijd confronterend gevonden. “These are the good times” - hoe durf je met zoveel nadruk te stellen dat nu een goede tijd is?

Gisteren zag ik een engel. Gewoon achter de kassa bij de Lidl.

De eerste solotentoonstelling van de jonge kunstenaar Marnix Sixma in een bekende galerie in Groningen bestond uit een lege ruimte.

Ik las de biografie van Hans de Booij, de zanger van Annabel die zich er niet voor schaamt om te verklaren dat hij nog maar tien euro op zijn rekening heeft staan.

Ik denk altijd na en ik denk overal over na, maar toen ik vanochtend heel vroeg met mijn hond door de polder liep had ik minder gedachten in mijn hoofd dan normaal.

Ik kocht een nieuw overhemd dat helemaal naar mijn smaak was, alleen toen ik het kaartje eraf wilde halen las ik: “Don't expose this garment to direct light” en nu weet ik niet wat ik moet doen.

Ik was op een staande receptie waar één iemand erbij was gaan zitten.

Soms vraagt iemand of ik hobby's heb en dan zou je denken dat ik antwoord: hardlopen, gitaar spelen of kokkerellen, maar wat ik echt het liefst doe in mijn vrije tijd is: oude afleveringen terugkijken van ‘Nederland Muziekland’.

Als mensen vragen of ik een bepaalde film gezien heb of een bepaald boek gelezen heb, zeg ik de eerste drie keer altijd naar waarheid nee, maar de vierde keer zeg ik toch maar ja, omdat de ander anders denkt dat ik een cultuurbarbaar ben.

Ik denk altijd na en ik denk overal over na. Heel soms denk ik heel even nergens over na. Zodra ik me daar bewust van ben, ga ik nadenken over hoe het komt dat ik even nergens over nadacht.

Ik denk altijd na en ik denk overal over na. Loop ik over straat, dan denk ik na over de stoeptegels en kijk ik of ze in een ruitpatroon zijn neergelegd of in een halfsteensverband (met steeds een overslag van een halve steen).

Gisteren was ik een van de juryleden tijdens de jaarfinale van de Poëzieslag in café Festina Lente in Amsterdam.