Ik kamp al mijn hele leven met slaapproblemen. Mijn hoofd is te druk en ik krijg het als ik mijn hoofd op mijn kussen leg niet uitgezet. Integendeel, bij het uitblijven van prikkels vanbuiten is het lawaai vanbinnen alleen maar duidelijker hoorbaar.

Tiemen Hageman studeert Creative Writing aan de kunstacademie in Arnhem. We kennen elkaar van het vak autobiografisch schrijven dat ik daar jarenlang doceerde. Onder mijn begeleiding werkten de studenten aan een literair verhaal dat gebaseerd was op een waargebeurde gebeurtenis.

Vanochtend om 6 uur ging ik een lange wandeling maken, over hetzelfde polderpad als altijd. Elke dag loop ik dezelfde route en er komt geen dag waarop ik denk: laat ik eens een andere route nemen. Het verveelt nooit, want elke keer gebeurt er wel iets.

Afgelopen week ‘deed’ ik een Eenzame Uitvaart, wat wil zeggen dat ik een gedicht schreef voor een overledene zonder nabestaanden en dat gedicht staand naast de kist ging voorlezen.

Het water in de afwasmachine liep niet meer weg. Ik kon het er eigenlijk niet bij hebben. Zat gehurkt voor het apparaat en keek naar wat ik nooit zelf zou kunnen oplossen.

Het zal u verbazen, maar ik heb op zich niets met cheerleaden. Tock kijk ik ademloos naar de netflixserie Cheer.

Er loopt een dunne lijn tussen me goed voelen en me niet goed voelen. ik loop erover heen, ben een koorddanser die er of aan de ene kant af kan vallen of aan de andere kant. Blijkbaar is over het koord blijven lopen geen optie.

Vanochtend vroeg liep ik met mijn hond door de mist. De maan was sterk genoeg om door de wattenbrei heen te schijnen, al schijnt ze zelf helemaal niet, weerkaatst ze alleen het zonlicht. Liep iemand me tegemoet, dan zag ik dat pas op het laatst.

Van 1988 tot 1990 woonde Nina Simone in Nijmegen. De zangeres leed aan schizofrenie en depressies, ook op andere dagen dan Blue Monday, en was door een goede vriend met de nogal nuchtere naam Gerrit de Bruin naar de Waalstad gehaald om tot rust te komen.

Kijken naar koffie die doorloopt
maakt dat genoemde koffie
trager doorloopt
en lekkerder wordt.

Fotograaf Alec Soth had in 2016 een mystieke ervaring. Hij was in Helsinki om een lezing te geven over zijn werk. Met een jetlag van daar tot Tokio zat hij aan de kant van een meer en keek uit over het water. Ineens overkwam het hem.

Vanochtend om kwart voor zes schrok ik wakker. Ik keek schichtig om me heen, als een soldaat die de wacht houdt maar even is ingedommeld. Toen het besef dat ik een gewone burger ben, levend in een min of meer vredig land.

In de supermarkt werd ik plotseling in de rug gelopen door iemand, iets waarop je anticipeert op het voetbalveld maar toch niet in de Plus. 

Ik heb drie apparaten in huis die piepen als het werk gedaan is waarvoor ze zijn gemaakt. Eén piepje zou voldoende moeten zijn, maar de wasmachine stoot maar liefst drie lange schelle pieptonen uit als hij klaar is met draaien. Die gaan bij mij door merg en been: de eerste lange schelle pieptoon, de tweede lange schelle pieptoon en ook de derde. Het ergste is dat ze ook nog eens acht keer herhaald worden.

Vanmorgen om half acht liep ik met de hond het park in. Het was voor mijn doen laat, normaal ben ik minstens een halfuur eerder. Dan loopt er nog niemand, nu zag ik op het pad voor me zeker drie mensen en drie dieren.

Mensen die in het interbellum leefden, wisten niet dat ze in het interbellum leefden. Ze hadden de Eerste Wereldoorlog erop zitten, maar nog geen weet van de sequel. Het idee van nóg zo'n oorlog werd door velen onvoorstelbaar geacht, tot het gebeurde.

Wat mij intrigeert aan het liedje You Are the Sunshine of my Life van Stevie Wonder, is dat de eerste twee regels niet door Wonder zelf worden ingezongen, maar door een van de achtergrondzangers. Regel 3 en 4 komen voor rekening van iemand anders uit het koor. Pas vanaf regel 5 horen we Wonder zelf.

Er zijn mensen die zeggen dat er in mijn roman Rigolettohof wel erg veel herhalingen voorkomen. Ze bedoelen dat als een minpunt, maar het is de kern van de vertelling.

Vannacht schrok ik wakker, de wekker gaf 4:51 aan. Van mijn rug ging ik op mijn rechterzij, toen op mijn buik, toen op mijn linkerzij en na een lange reis kwam ik weer daar uit waar ik begonnen was. Alsof iemand een kraantje had opengedraaid, sijpelde mijn hoofd vol met donkere gedachten.

Ik moest voor mijn boosterprik naar een industriegebied in Almere. Daar werd ik geholpen door een bonkige militair, die onverwacht teder een pleistertje plakte op de plek waar hij 'm erin had gestoken.