Ik hou van poëzie die raadselachtig is in al haar eenvoud. Van een kraakhelder gedicht van Ronelda S. Kamfer snapte ik eerst niet veel, al slurpte ik de woorden al wel op als soep.

Om zes uur wakker. Omdraaien, nog ‘ns omdraaien, toch maar eruit. Trainingsbroek over m’n pyjamabroek, jas over m’n pyjamajasje, naar buiten.

Vandaag gaat Nuchter live, een podcastserie waarin ik met mensen praat die net als ik de keuze hebben gemaakt om nuchter te leven, of dat overwegen.

Door toeval kwam ik op het internet langs een vacature die tot mijn verbeelding sprak: ‘Teamleider Siroopkamer’ in de limonadefabriek in Hoensbroek.

Vanochtend even voor zevenen zette ik de radio aan. Er is een nieuwe editie van de Dikke Van Dale en hoofdredacteur Ton den Boon werd erover geïnterviewd in het Radio 1 Journaal door Simone Weimans.

Ik was bij de Beeldvoorziening in IJsselstein voor een lezing door Fotograaf des Vaderlands Jan Dirk van der Burg. Net als ik heeft hij een dubbele voornaam zonder koppelteken ertussen.

In 1991 verscheen bij de Haagse uitgeverij Maldoror een kort essay van mij waarin ik bekende dat ik geen kunstenaar ben.

Vroeger was ik gefascineerd door het donker. Door de vele schakeringen in het zwart.

Gisteravond was ik bij een luistersessie van het nieuwe album van Hef. Waarover later meer.

Soms verwonder ik me over reclamespotjes op de radio. ‘Bij New York Pizza maken we ons eigen deeg.’ Ik ging er blindelings van uit, dat ze hun eigen deeg maken, maar blijkbaar is het een USP.

Ik heb een nee-nee-sticker op de klep van mijn brievenbus, maar daar trekken de politieke partijen in mijn dorp zich niets van aan. Ze gooien gewoon een foldertje bij me naar binnen.

We gingen naar de film Hytti Nro 6. Dat is Fins voor ‘Coupé nummer 6’. Archeologiestudent Laura neemt in Moskou afscheid van haar geliefde Irina en reist richting poolcirkel om daar oude rotstekeningen te gaan bekijken.

In haar net verschenen bundel ‘Meestal tussen bomen’ dicht Elly de Waard:

Als ik bezoek heb of een feest
ga ik graag ook altijd even
het donkere buiten in…

Gisteren stond in de supermarkt naar een prijskaartje te kijken. Het wasmiddel was in de aanbieding, 1 + 1 gratis.

De afgelopen maanden maakte ik zeer regelmatig lange avondwandelingen door de polder. Nu het vroeger licht wordt, loop ik er weer in het ochtendgloren.

De wereld is een onveilige, onoverzichtelijke plek, maar gelukkig heb ik mijn gedichten. Binnen het manuscript waar ik in werk is er orde, zijn er geen verrassingen. Elke letter staat er omdat ik dat wil.

Ik heb een nieuwe verslaving. Gembershots. De goedkoopste zijn de lekkerste.

Een tijdlang lukte het me niet om te lezen. Ik ging kapot aan alle afleiding. Het oplichtende scherm van de telefoon, de verlokking van een gemakkelijke Netflix-hap.

Van mijn liefste kreeg ik een paar ‘Happy Sad-sokken’ cadeau. Op het uiteinde van de de ene zijn twee ogen getekend boven een mond met de hoeken omhoog, op de ander met de hoeken omlaag.

Ik mag voorzichtig aan weer uit isolatie en voel me redelijk fit, maar ruik wel nog steeds fantoomgeuren.