Ik kreeg mail van het RIVM met de vraag of ik mee wilde werken aan aanvullend onderzoek naar corona.

Bij het autisme-expertisecentrum krijg ik twee gezichten te zien. Elk gezicht bestaat uit een paar grote lijnen: alleen de omtrek van het hoofd, plus een paar haren, wenkbrauwen, de mond.

Gisteren trad ik op in Boekhandel Van der Velden Van Dam in Heerlen. Vóór mij traden een aantal jonge literaire talenten uit de regio op, van wie ik stuk voor stuk de naam vergeten ben.

“Open kaart zou hebben gespeeld” staat in de voltooid verleden toekomende tijd; een werkwoordsvorm die echt bestaat, maar me heel wat hoofdbrekens kost

Ruth Lasters, de stadsdichter van Antwerpen, schreef een kritisch gedicht over de labels en hokjes in het onderwijs. Volgens de schepen van Cultuur past het gedicht niet in het stadsdichterschap, dat verbindend zou moeten zijn.

Je gelooft het niet, maar precies op het moment dat ik dit blog wil tikken begint verderop een heimachine te heien.

Er is iets gebeurd met mijn algoritme op Instagram, want ineens zie ik in de short video-sectie allemaal filmpjes voorbijkomen van vechtende mannen.

Trailer Park Boys is de ideale serie. Nooit moet ik lachen, op zijn best een keer glimlachen. Het einde van een aflevering haal ik zelden: mijn ogen vallen dicht en zzzz.

Ik schreef een boek over het Alphen aan den Rijn van de jaren zeventig en tachtig en maakte een afspeellijst met liedjes waar ik destijds naar luisterde. Af en toe druk ik nog op shuffle en vandaag kwam voorbij: ‘One Way Ticket’ van Eruption.

In een interview met Het Parool stelt Sander Begeer, hoogleraar diversiteit en autisme aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, dat het beeld dat mensen hebben van mensen met autisme sterk verouderd is.

Ik kreeg een mailtje waarin ik werd geattendeerd op nieuwe podcasts. ‘Luisterwaardig’, ‘Heel bijzonder’, ‘IJzersterk’, de adjectieven vlogen me om de oren.

Op zomaar een donderdagochtend in De Pijp in Amsterdam werd ik aangesproken door een vriendelijke man met lang haar, gestoken in een rood pak. “Mag ik jou een complimentje geven?” vroeg hij.

Mijn zoon Julian publiceerde vannacht om 12 uur op Instagram een gedicht ter gelegenheid van zijn 22ste verjaardag. De slotregel deed me denken aan Charles Baudelaire: “Wees altijd dronken! Dat is alles, het enige wat er toe doet.”

Ik werk aan twee boeken. Geen huis, geen verwarmingsketel, geen auto: het zijn alleen maar woorden.

Gisteravond laat wandelde ik door de polder. Een wandeling van anderhalf uur die ik om de dag maak, zoals ik om de dag hardloop en om de dag bananenpannekoeken eet.

Over een uur begint mijn volgende sessie bij het autismeexpertisecentrum. Er zal wel een koppelteken moeten na ‘autisme’, anders staan er twee e's achter elkaar, wat vaak geen probleem is, zoals in de woorden ‘geen’ en ‘probleem’, maar wel als erdoor visuele verwarring optreedt, zoals hier.

Als ik over een zebrapad loop en iemand rijdt me bijna van de sokken, dan kan het gebeuren dat ik de onvoorzichtige bestuurder doodwens.

Als het even niet zo goed met me gaat, wil ik dat het zo snel mogelijk weer beter gaat. Vandaar ook dat “even”; het gaat “even” niet zo goed.

Op 13-jarige leeftijd schreef Naoki Higashida ‘The Reason I Jump’. Daarin beantwoordt hij vragen over zijn autisme, onder andere waarom hij zo graag lucht kopt.

In haar in 2014 verschenen tweede dichtbundel, ‘De eerste letter’, schrijft Lieke Marsman over bewust of niet bewust leven.