De medicatie die ik slik om mijn hoofd rustiger te maken doet z’n werk, maar er zijn ook bijwerkingen, waaronder dat mijn spieren stijf worden.

Gisteren was ik in Rotterdam en hoe mooi de stad ook, bij het horen van de plaatsnaam denk ik aan verrotting.

De gewezen bondscoach van het Spaanse voetbalelftal Luis Enrique zei in een afscheidsinterview: “Hadden we meer kunnen doen? Natuurlijk, maar ik weet dat we er alles aan hebben gedaan.”

Gisteravond had ik het liedje (Tell It All About) Boys van de Dolly Dots in mijn hoofd. Verklaarbaar is het wel.

Ik kreeg een cadeaukaart cadeau. Er stond een kortingscode op, om die te achterhalen moest ik een folietje wegkrassen.

Vanuit mijn huis reed ik de garage uit, de snelweg op, de afrit af. Om mij heen massa's medeweggebruikers, allemaal op weg naar een plek om de kwartfinale te kijken.

Er zijn best veel dingen waar ik geen mening over heb. Van Harry en Meghan vind ik bijvoorbeeld niks.

Als je bij de tandarts de wachtkamer betreedt kun je goedemorgen mompelen, maar ik heb het getest en “boelewoggel” werkt ook. In de wachtkamer van het autisme-expertisecentrum. waar ik eens per maand een consult heb, zou ik daar niet mee wegkomen

In het onlangs verschenen boek Op de sofa - essays over therapie en het leven staat een hoogst lezenswaardig stuk van mijn manager Oscar van Gelderen. Het gaat over schaamte en het wezenlijke van psychotherapie.

Vanochtend was een liedje van Hall & Oates op de radio: Maneater. Ik dacht vroeger dat dat ging over een vrouw die mannen opat, maar verslinden bleek je ook figuurlijk te kunnen opvatten.

Niet zelden blader ik door de bundel “What Matters Most Is How Well You Walk Through The Fire” van Charles Bukowski. Een van mijn favorieten is het gedicht “The 12 Hour Night”.

Het is 10 uur geweest en ik ben al een tijd op, maar nog altijd niet helemaal wakker. Goed slapen deed ik niet. Het werd twaalf uur, een uur, twee uur, drie uur.

Pas liep ik ergens een winkelcentrum in, maar iets kopen kwam er niet van, omdat ik helemaal van slag was door de tekst op het bord bij de ingang: “Méér dan een winkelcentrum.”

Hoe ouder, hoe wijzer. Als ik vroeger een e-mail kreeg met in de onderwerpregel de tekst: Mis het niet! dan ging ik die meteen openen, terwijl ik 'm nu ongezien wegflikker.

Nog doller dan op dikke boeken, ben ik op dunne boeken. Gisteren herlas ik Het jongensuur van Andreas Burnier: slechts honderd pagina's (en een beetje) dik en dan is de tekst ook nog in chocoladeletters afgedrukt.

Ik las een artikel in de Volkskrant over het conflict rond Khadija Arib en scheefgegroeide verhoudingen in de ambtelijke top van de Tweede Kamer. Het gaat in het stuk onder andere over hoe om te gaan met ‘spookambtenaren’, die slecht functioneren, maar niet worden ontslagen.

Komende kerst stopt SBS 6 met de traditie om 's avonds vier uur lang beelden van een knapperend haardvuur te laten zien.

Een halfuur was in no time voorbijgegaan. Mijn hele routine in de war: waar ik 's ochtends vroeg met mijn hond normaal gesproken door een verlaten park wandel, was het nu een drukte van belang.

Ik ben erg verslavingsgevoelig, maar het kopen van konijnen hoort daar niet bij. Zelfs niet kopen in het algemeen.

Sinds vier maanden slik ik pillen die ervoor zorgen dat mijn angst en innerlijke onrust worden geremd. Ik begon met een halve per dag en dat werkte goed, waarna mijn psychiater zei: “Dan verhogen we nu de dosis naar een hele.”