Ik had het met iemand over grenzen stellen. Ik moet daar beter in worden, blablabla.

Ik luisterde net naar de radio en hoorde: “Holland America Line. Met wie anders?” Gezien het leesteken aan het einde van de tweede zin betreft het een vraag, maar er hoeft geen antwoord op te worden gegeven, want dat zit er al in besloten: “Met niémand anders.”

Vanmorgen ging ik hardlopen, het was nog vroeg. De warmte voelde als natte, broeierige doeken rond mijn ledematen.

“Ik zou zo graag weer eens echt iets voelen, al is het moeilijk te bepalen hoe sterk dat verlangen is, juist omdat ik nauwelijks meer iets voel.”

Ik moest optreden tijdens Poetry International in theater Lantaren/Venster in Rotterdam. Om half drie werd ik verwacht, halfuur marge, geplande aankomsttijd: twee uur. Adres ingetikt in Waze, als stem die me erheen zou geleiden koos ik: 80s Aerobics Instructor.

Vannacht werd ik wakker van een groep jongeren die schreeuwend en gillend langs mijn huis liep. Er werd veel gelachen en dat vond ik fijn voor ze; wat ik hoopte is dat ze niet op mijn raam zouden bonzen, want dan zou mijn hond uit haar plaat gaan en haar baasje ook.

Ik ging naar de markt om nootjes te kopen. Bij de notenbar. Café's mijd ik, maar naar een notenbar ga ik graag.

Ik kom er natuurlijk niet openlijk voor uit, want voor je het weet ben je gek, dus niet verder vertellen, maar: ik hou niet zo van warm weer.

Gisteren moest ik ergens zijn en had ik iets leuks aangetrokken. Iemand zei: “Wat een leuk pak heb je aan.” Daarop zei ik: “Dank je wel.”

Vanochtend vroeg gingen we hardlopen. De paden waren voor ons.

Pas interviewde ik zangeres, trouwambtenaar én dichter Imca Marina voor het AD, die zei: “Soms loop ik door een straat waar ik heel lang niet geweest ben en sta ik stil en weet ik dat er vroeger een prachtige oude eik gestaan heeft.”

Gisteren liep ik langs een broodjeszaak waar ze de keuze boden tussen een ‘rustieke bol’ of een ‘rustieke pistolet’.

Ik interviewde actrice Gaite Jansen voor Mezza, het weekendmagazine van het AD. Er waren te weinig woorden beschikbaar om recht te doen aan de veelheid aan onderwerpen waar we over spraken, maar een voor mij belangrijk citaat heb ik erin weten te jassen.

Gisteren haalde ik de kliko binnen die ik de dag ervoor langs de kant van de weg had gezet. Hij was een stuk minder licht dan gebruikelijk en toen ik de klep opendeed wist ik waarom: iemand had er een grote lichtblauwe vuilniszak met bouwafval ingegooid.

Gisteren vierden we in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam het verschijnen van de nieuwe roman van Roxane van Iperen: Dat beloof ik.

Ben ik er toch weer ingetrapt. Bij de bakker waren de kano's in de aanbieding: vier voor de prijs van twee.

Vijfendertig jaar geleden verscheen mijn tweede in eigen beheer uitgegeven dichtbundel, waarin een zogenoemd ‘acrostichon’ was opgenomen: een gedicht waarvan de beginletters van elke regel achter elkaar gelezen zelf ook weer een gedicht vormen.

Liever dan gewone e-mail, lees ik spam. Dagelijks vis ik de ongevraagde berichten uit de digitale prullenbak om ze te lezen.

Elke ochtend is hetzelfde. Ik word wakker. Drink koffie in bed. Laat de hond uit. Tik mijn blog. Post een bericht op social media over dat mijn blog online staat. Kijk metéén of mensen dat bericht liken.

Wat het geval is, is dat een stem in mij elk liedje dat ik maak afkraakt. Hij vindt het niet alleen niet goed, maar richt me werkelijk ten gronde, en die ‘hij’ ben ik dus zelf.