Op tijd is op tijd.

Ik had met iemand om acht uur afgesproken en belde klokslag acht uur bij ’m aan.

Vanochtend vroeg bij het ontbijt zong ik een liedje van de radioreclame dat zich in mijn hoofd had genesteld.

Als kind plakte ik een sticker op de deur van mijn kamer, maar helaas niet helemaal recht.

Op de bundelpresentatie van mijn zoon Julian zong Douwe Hovingh het liedje Tangled Up In Blue van Bob Dylan.

Gisteravond laat na de legendarische en onvergetelijke presentatie van de nieuwe dichtbundel van mijn zoon Julian in de Utrechtse Boekenbar, nam ik de trein terug naar Amsterdam.

Ik wil niet dat er verschil is tussen het beeld dat anderen van mij hebben en mijn zelfbeeld.

Mei Li Vos zegt in een interview met Het Parool dat ze de wereld verdeelt in Ernies en Berts.

‘Podcasts en series die je niet mag missen.’

Ik ken iemand die heel veel praat.

Ik trek stiltecoupés niet.

In de koffiebar bestelt de klant vóór me een cappuccino.

Maandag ben ik er weer.

Ik moet altijd zo lachen om die reclame voor antiroosshampoo.

Ik kom op mensen niet altijd aardig over.

Ik kom op mensen niet altijd aardig over.

Ik kom op mensen niet altijd aardig over.

Een uur voor mijn optreden zit ik in Tilburg in een vol restaurant.

‘Strooiwagen van de weg gegleden.’

Behalve wat gebeurt overdenk ik ook alles wat had kúnnen gebeuren.