Ik woon op nummer zoveel, de bezorger vraagt of ik een pakketje wil aannemen voor nummer zoveel.

‘You don’t need to earn your rest,’ lees ik op het label van mijn theezakje.

Werd op straat aangesproken.

Een droom waarin ik een duister gat intuimel.

Vandaag zijn mijn huisgenoten de hele dag weg, dus alle tijd om aan mijn boek te werken.

Iemand die in een volle treincoupé een bak kwark leeglepelt.

Ik wachtte op bus 65, maar eerst kwam bus 43.

Eén boek is af en het andere boek komt qua vervolmaking langzamerhand in een beslissende fase.

Ik werd geboren.

Vandaag ben ik 56. Nooit ben ik meer 55.

Gelukkig duurt het WK Voetbal niet lang meer.

Sommige mensen houden van modeltreinen, de hele zolder staat vol. Anderen houden van Disney, als hun telefoon gaat hoor je Frozen.

Als ik vroeger ziek was, zei mijn moeder: ‘Je kunt gewoon naar school.’

Vaak hangt er een sluier over de dingen, als een stoflaag op het meubilair in een verlaten woning.

Een kennis heeft een cursus authentiek communiceren gevolgd.

Op 1 september verschijnt mijn nieuwe boek: Iets wat beklijft.

Ik had al zo lang geen bami gegeten, ik wilde wel weer eens bami.

Ik vind het eigenlijk een misdaad, hoe je in de ochtendspits in een meer dan overvolle trein door de Nederlandse Spoorwegen van A naar B wordt vervoerd.

Gisteren uit eigen werk voorgedragen in café De Druif in Amsterdam.

Begin jaren tachtig naar de Eurocinema in Alphen aan den Rijn voor een film met Sylvester Stallone.