Op de achterflap van mijn nieuwe boek staat: ‘Momenteel werkt hij aan een album met Nederlandstalige liedjes.’

Over een halfuur van huis om een lezing te geven.

Twee uit de kluiten gewassen mannen waren met elkaar in gesprek, midden op een pad.

Jeugdherinnering, ik was 7.

Het is moeilijk om niet te horen wat ik niet wil horen.

Eerste punt op mijn to-dolijst: ‘Mail die ene vrouw.’

‘Uren lang keek ik in de straat neer op het rusteloos dooreen dwalen der mensen…’

Klusser bellen. Altijd lastig.

Spelling betekent: hoe je een woord schrijft.

Steeds als ik mensen vertel waar ik heel gevoelig voor ben, zeggen ze: ‘Daar ben ik óók heel gevoelig voor.’

Naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek Iets wat beklijft staat er dit weekend een acht pagina’s lange reportage in Volkskrant Magazine.

Fijn woord: allesreiniger.

Vanochtend vroeg in de trein.

Portemonnee weggegooid, omdat je toch alles met je pas of telefoon betaalt.

Kon niet slapen.

Wat ik deed. Wat ik had moeten doen.

Vrijdagavond interviewde ik Matt Haig in de adembenemend mooie boekhandel Stad Leest in Antwerpen.

Ik zou me zo graag wat comfortabeler voelen.

Zou toch zweren dat ik vandaag al had geblogd.

Het batterij-icoontje rechtsboven op het scherm van mijn smartphone is altijd wit.