Ik fietste over straat, iemand sprak me aan: ‘Je achterband is zacht.’

Vanochtend om vijf uur ontwaakte ik uit een vreselijke droom.

Ik wilde een mailtje afsluiten met: ‘Groet, Erik Jan’ – maar vertypte me en toen maakte autocorrect ervan: ‘Groet, Sergio.’

Gisteren zag ik een man in een Mercedes.

Het grote autismefestival gisteren in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam was geweldig en onvergetelijk.

Het grote autismefestival begint zo.

Mensen vragen of ik er klaar voor ben.

Er bestaan tweehonderd landen en het land waarin ik woon heeft dertig gemeenten met meer dan honderdduizend inwoners en de stad met de meeste inwoners telt vijfduizend straten en in een van die straten woon ik.

De toekomend verleden tijd gebruik je om vanuit het verleden naar de toekomst te kijken.

Ik bracht een ode aan Alphen in de krant, schreef er een boek over en toen nog een, en gisteren was ik er weer.

Je drukt met je duim op het icoontje van de app die je moet helpen concentreren. Je zet de timer op een uur en plant een virtueel zaadje.

Op vrijdag 12 juni organiseer ik samen met OvG Management en Pakhuis de Zwijger Het grote autismefestival. Zeven jaar geleden kreeg ik mijn diagnose – ik schreef er uitgebreid over in NRC en Trouw en ook in Het grote autismeboek (uitgeverij Thomas Rap, 2024). Een week voor aanvang van het festival maak ik nogmaals de balans op.

Ik hou van veel dingen, maar haat er nog veel meer.

Hij wordt vaak aangekondigd als outsider-kunstenaar, maar dat is wat mij betreft beschouwd vanuit het perspectief van de insider.

Gisteren niet geblogd omdat ik helemaal van de wijs was door wat er maandag om 12 uur was gebeurd.

Nooit zal ik meteen weten wat er bedoeld wordt als ik lees dat Feyenoord ‘denkt’ aan een 22-jarige linksbenige Bosnisch-Zweedse centrale verdediger.

Ik liep langs een tattooshop. Op de gevel stond: ‘You pick em, we stick em.’

Bel mensen niet op het hele uur.

Alles vluchtig. Fffffft.

‘Ik zou je willen vragen of je zin hebt om volgende week op visite te komen.’