Ruim een jaar geleden ben ik verhuisd naar een woning waarin het beneden donker en koel is. Daar slaap ik.

Ik stond al strak aangespannen als een gitaarsnaar. Toen ging buiten een autoalarm af.

Hele stukken van de kade zijn afgeplakt.

Ik ben zo anders dan de meeste anderen.

Gisteren fietste ik de stad uit en vanaf het park alsmaar rechtdoor langs het kanaal.

Ik heb sinds een week een mantra.

Ik ken iemand die iedereen met een brede glimlach tegemoet treedt.

Vanochtend vroeg een lange wandeling gemaakt zonder oortjes in.

Ik woon hier nu ruim een jaar en het valt buren op hoe strak mijn dagindeling is.

Pas was ik toeschouwer bij een poetry slam waaraan mijn zoon meedeed. Helemaal vooraan ontwaarde ik Aad, die ik dertig jaar geleden voor het laatst gezien had.

Gisteren zag ik een dode rat op straat liggen. Hij keek niet blij.

Ik kan me niet met de hond langs het Amsterdam-Rijnkanaal begeven of per pont het IJ oversteken zonder te kijken naar de namen van schepen.

Ik word regelmatig gevraagd om mee te doen aan een ‘brainstorm’, maar ik ben er helemaal niet goed in.

Gisteravond was er weer een ‘Poëzieslag’ in café Festina Lente in Amsterdam. Na afloop liep ik naar huis, niet naar Moermansk.

Een trap is een voorziening om hoogteverschillen in een gebouw te overbruggen.

Fluister niet. Zeg iets.

Ik liep met Nina langs een auto met een promotiesticker achterop: “Verlies je hart in Overijssel.”

Voorop de krant van vandaag staat een advertentie voor de nieuwe Nicci French, met boven de boektitel vijf sterren.

Ik kan me heel goed voelen en dan ineens, zonder aanwijsbare reden, niet meer.

Vandaag is het Wereldautismedag. Het zou leuk zijn als dat zou betekenen dat de wereld voor één dag autismevriendelijk is.