Gistermorgen moest ik iets doen dat dermate spannend was dat ik in de momenten ervoor was gaan nagelbijten als een bever aan een boomstam.

Ik lees dat de nieuwe Poolse bondscoach ‘alles’ doet om Robert Lewandowski terug naar het nationale voetbalelftal te halen, maar dat is overdreven.

Toen ik nul was, spraken mensen tot me in een vreemde taal.

Minimaal een dag per week verblijf ik in een studiezaal.

Wat weet ik nog van toen ik nul was? Niet veel meer.

In de bus ligt een vrouw van ongeveer mijn leeftijd half onderuit in haar stoel.

‘Vanbuiten oog ik kalm, ben ik een rimpelloos meer. Binnen in mij is het springtij.’

Op zich heb ik al een huis.

‘Lekker op elk moment’, staat op het pak koekjes, maar dat is niet waar.

Het was alsof alles ophield. Maar alles ging door.

Een bekend gedicht van Emily Dickinson begint zo.

Soms rijdt de trein waarin ik zit door een stad.

Bijna alle mensen die ik ken, doen regelmatig dingen die mij tegenvallen of zelfs teleurstellen.

Ik werk al achtendertig jaar aan een lied. De melodie heb ik, nu de tekst nog.

Dat mijn hond Nina niet meer leeft, ik heb er geen woorden voor.

Gistermiddag was in café Festina Lente op de Looiersgracht 40b in Amsterdam de finale van de Poëzieslag: een maandelijkse wedstrijd wie-kan-het-beste-gedichten-voordragen.

Na lang blessureleed eindelijk weer rennen.

Morgenochtend zouden we 7,50 kilometer over de Amsterdamse Ring gaan rennen, ter ere van het 750-jarig jubileum van de stad, maar het wordt heet en dus is de loop ingekort tot 3,75 kilometer.

Soms geeft iemand me een laatste kans.

Ik heb onlangs een contract voor twee nieuwe boeken getekend bij Nijgh & Van Ditmar, de uitgeverij waar ik tweeëntwintig jaar geleden mijn eerste dichtbundel publiceerde.