Als ik vroeger ziek was, zei mijn moeder: ‘Je kunt gewoon naar school.’

Vaak hangt er een sluier over de dingen, als een stoflaag op het meubilair in een verlaten woning.

Een kennis heeft een cursus authentiek communiceren gevolgd.

Op 1 september verschijnt mijn nieuwe boek: Iets wat beklijft.

Ik had al zo lang geen bami gegeten, ik wilde wel weer eens bami.

Ik vind het eigenlijk een misdaad, hoe je in de ochtendspits in een meer dan overvolle trein door de Nederlandse Spoorwegen van A naar B wordt vervoerd.

Gisteren uit eigen werk voorgedragen in café De Druif in Amsterdam.

Begin jaren tachtig naar de Eurocinema in Alphen aan den Rijn voor een film met Sylvester Stallone.

Ik ontmoette iemand die elke tweede zin eindigde met: ‘Snap je?’ zonder daarbij het antwoord af te wachten.

Vannacht op de snelweg: waterballet.

Ik blog elke dag, tenzij ik het niet doe.

Er zijn vijf triljoen belangrijkere dingen om over na te denken, maar ik denk dus na over een uitspraak van Jeroen van der Boom in een interview met Robert Vuijsje in Het Parool.

‘Ik was blij/met wie/ik was…’

Vroeger had je geen code geel, oranje of rood en ook geen Buienradar.

Vandaag een jaar zonder Nina.

It’s a wrap, zeg je dan, als de finale van de Poëzieslag in café Festina Lente in Amsterdam achter de rug is en het seizoen erop zit.

Soms stuur ik iemand een e-mail en luidt het antwoord…

Als het onweerde werd mijn vader altijd uit bed gehaald.

Net als mijn collega-schrijver en diagnosegenoot Maaike Helmer hou ik niet van warm weer.

Gisteren op het Spui in Amsterdam liep ik een man tegemoet, of een man mij.