Gisteren zat ik in de trein en probeerde ik alle geluiden te verdragen.

Knip en plak niet één verhaaltje uit dit blog.

Ik sta in een groepje en iedereen praat. Eerst die, dan die, dan die.

Na een lezing over hoe het is om een autismediagnose te krijgen, praatte ik na met een groepje mensen met net zo’n hoofd als het mijne.

Ik gaf iets op. Niet langer streefde ik ergens naar.

Er was iets wat ik najoeg, waar ik alles voor opzijzette, ik was er vol voor gegaan, met ziel en zaligheid, tot ik tot de even pijnlijke als onvermijdelijke conclusie kwam dat dat wat ik ambieerde niet gerealiseerd zou gaan worden.

De hond van de nieuwe buren blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft.

Na de regen van de afgelopen dagen krijgen we vandaag te maken met een mix van strakblauwe luchten, bewolking en kans op een bui.

Op de socials woedt een discussie over alternatieve manieren om vast te stellen of iemand autisme heeft.

Alleen, alleen, alleen.

Gisteren zou er een pakket bezorgd worden. Zit toch de hele tijd in je achterhoofd: vandaag komt ’t.

Als je je voortdurend alleen voelt, kun je niet de hele tijd zeggen dat je je alleen voelt.

Ik wil nergens bij horen, maar ook door niemand worden uitgestoten.

Soms zit ik in een situatie en denk ik: was het maar anders.

Het liedje The Night Has a Thousand Eyes gaat eigenlijk over vreemdgaan, maar bij de titel denk ik aan de demonen die me bezoeken als de rest van de wereld op één oor ligt.

Ik verval. Natuurlijk verval ik. Iedereen, alles vervalt.

Derde dag griep en het is alsof ik me net voor de top van een heuveltje bevind.

Mail van Meta, het privacybeleid is geüpdatet.

Ik heb een verslavingsverleden maar ook een heden.

Ik deed een mindfulnessoefening. Gelegen op mijn rug met mijn handen gevouwen als een dode.