Over hardlopen hoef ik niet na te denken.

Het is fijn als mensen zich in je herkennen.

Een volle trein komt binnen langs een vol perron.

Ik tikte een berichtje en drukte op send en toen zag ik pas dat autocorrect mijn naam had verhaspeld tot: ‘Erik Januari’.

Ik ben geen kuddedier.

Ik hield niet erg van vergaderen, maar moest het veelvuldig doen.

Ik hou ervan om ergens te zijn waar het stil is.

Onderweg naar de uitgang van het gebouw ging ik nog snel even plassen.

Ik maakte een nachtelijke wandeling door het park. Waarom doet iemand dat?

Raar als dingen lukken.

In de krant lees ik over de remedie tegen insomnia: slaaprestrictie.

Mijn beroemdste gedicht bestaat uit één letter die vijfenvijftig keer wordt herhaald.

Ik maakte samen met iemand anders iets mee …

‘Ik probeerde je te bellen …’ schrijf ik iemand.

Gisteren in de trein. Overal om me heen mensen met koptelefoons op.

Op zich hou ik van veranderingen. Behalve als ze meer kwaad doen dan goed.

Je zegt dingen die je ook niet had kunnen zeggen.

‘Get 10K followers without losing your authenticity.’

Vandaag op Centraal Station wilde ik uitchecken bij de poortjes met mijn digitale ticket, maar op het display verscheen de tekst: ‘Uitchecken niet mogelijk.’

Los van dat ze standaard zijn uitgerust met centrale ventilatiesystemen die de hele nacht in mijn oor fffffffffff’en …