‘Het grote autismeboek’, dat vandaag precies een jaar geleden verscheen, begint bij het begin.

O, overvolle trein. Zitten is uitgesloten, zelfs de scharnierarmen van de deuren zijn bezet.

Woorden kunnen niet uitdrukken hoezeer ik je mis.

Ik lees een boek in het ov. Als tegengif tegen de filmpjes en flarden.

Gisterochtend een hardloopwedstrijd in het Twiske. Al was ‘wedstrijd’ een groot woord, het ging om het meedoen.

Vandaag doe ik mee aan een hardloopwedstrijd in en rond het dorp waar ik vijfentwintig jaar lang woonde.

Onder ‘uitbehandeld’ wordt vaak verstaan dat er geen genezing meer mogelijk is.

Best spannend om bij het behandelcentrum te opperen dat ik misschien wel was uitbehandeld.

Ik zit in de bus en denk: waar is mijn fietssleutel?

Ik heb iets gezien wat ik niet had willen zien.

Over drie kwartier stap ik in de trein. Hij zal vol zijn.

De Raad voor Volksgezondheid & Samenleving stelt dat de mentale gezondheid van Nederlanders achteruitholt.

Pas zag ik God. ‘Geloof je nu nog niet dat ik besta?’ vroeg hij.

Ik ben dezer dagen veel op pad.

Elke keer als ik naar buiten ga, trek ik een broek aan.

Zo veel te doen, waar te beginnen.

‘Bij deze eigenaardige persoonlijkheid stond de barometer bijna iedere dag op storm.’

Vanochtend zag ik Frénk van der Linden op het station.

Ik kijk naar een langsvarend binnenvaartschip en zie de stuurhut, de kajuit, het laadruim en helemaal vooraan, ingeklemd tussen ruim en voorsteven, een kleine kajuit met patrijspoorten.

Vandaag is de Dam tot Damloop.