Ik ben gefascineerd door het niets.

Dat ik me zo bewust ben van de eindigheid der dingen zal net voor ik mijn laatste adem uitblaas goed van pas komen.

Hoofd niet stil. Moet wel stil, want slapen wil.

Afgelopen nacht kreeg ik mijn hoofd niet stil.

Tijdens het debat gisteravond turfden we hoe vaak de populistische politica het had over ‘de mensen thuis’.

Er is niet veel voor nodig om gek te worden.

‘You’re going to be augmented,’ zei de CEO van Accenture in een interview over AI.

Ik wandelde langs het kanaal. Voor me tientallen anderen, het was alsof we iets tegemoet liepen.

Ik vul een vragenlijst in als onderdeel van een evaluatie na een traject bij een zorginstelling.

Ik ben ondernemer en moet regelmatig facturen sturen.

Ik ga ’s ochtends. Dat is wat ik doe.

Hoelang is het geleden dat ik echt ergens op focuste? Me op één ding richtte?

Vannacht kon ik weer eens niet slapen.

‘Het grote autismeboek’, dat vandaag precies een jaar geleden verscheen, begint bij het begin.

O, overvolle trein. Zitten is uitgesloten, zelfs de scharnierarmen van de deuren zijn bezet.

Woorden kunnen niet uitdrukken hoezeer ik je mis.

Ik lees een boek in het ov. Als tegengif tegen de filmpjes en flarden.

Gisterochtend een hardloopwedstrijd in het Twiske. Al was ‘wedstrijd’ een groot woord, het ging om het meedoen.

Vandaag doe ik mee aan een hardloopwedstrijd in en rond het dorp waar ik vijfentwintig jaar lang woonde.

Onder ‘uitbehandeld’ wordt vaak verstaan dat er geen genezing meer mogelijk is.