Bijna Black Friday, maar ik wil alleen iets kopen als ik er een ‘wow’ bij voel.

Pas toen de film was afgelopen, realiseerde ik me dat ik mijn sjaal in de foyer had laten liggen.

Regelmatig ben ik voor iets op de vlucht wat niet echt is.

Wat ik doe, wat ik zal laten. Krom rechtpraten. Allestatenverkeer.

Als na een afspraak het moment is gekomen om dag te zeggen, zeg ik altijd gewoon: ‘Dag.’

Ik luister naar muziek die ik vroeger goed vond.

Kafka zei (zo ongeveer): ‘Er is niets zo onschuldig als slaap en niets zo schuldig als de slapeloze.’

Soms ben ik bang dat ik vergeet dat ik al vijftien jaar niet meer rook.

Elke keer als ik op Utrecht CS de grote hal in loop, speel ik het spel Zoek de engel.

Wegens een optreden sliep ik in Sittard in een hotel met uitzicht op de gevel van het Toon Hermans Theater.

De komende twee weken ben ik even druk.

Dat ik je op straat niet groette betekent niet dat ik je niet aardig vind.

Soms zegt iemand tegen mij: ‘Beter wordt het niet.’

De dichter in spe zit kraaiend in bad op het water te slaan, omdat dat nu eenmaal is wat je als baby doet, maar vanbinnen was hij reeds levensmoe.

Ik weet niet meer waar ik vanochtend vroeg van droomde.

Vandaag in Trouw mijn interview met de 12-jarige Tijl uit Apeldoorn over zijn ADHD en autisme.

Ik was voorlopig voor het laatst in het behandelcentrum.

Ik verwerkte mijn autismediagnose zes jaar geleden door er poëzie van te maken.

Soms is het iets zo groot, dat je alleen maar naar niets verlangt.

Het niets kan veel gedaantes aannemen.